355

Ik voel me leeg. doelloos en zonder inspiratie. Terwijl mijn vingers over het toetsenbord glijden vraag ik me af wat ik moet schrijven. Er valt veel te zeggen, maar eigenlijk ook weer niet. Wat maakt het uit wat ik zeg?

Ik kan schrijven over de AA waar ik sinds acht maanden mee bezig ben en wat mijn leven heeft veranderd. Maar wat moet ik erover zeggen? Dat ik veel nieuwe mensen heb leren kennen? Wat voegen al die woorden toe?

Moet ik schrijven over het geloof? Daar ben ik veel mee bezig, maar wat kan dat de mensen schelen?

Waarom maak ik me eigenlijk druk over wat mensen vinden? Schrijf ik niet voor mezelf? Ben ik daarom niet ooit begonnen? Om een soort uitlaatklep te hebben? Maar waarom moet ik een uitlaatklep hebben? Wat doet het ertoe?

Nog altijd kijk ik met bewondering naar mensen die zich druk maken over wereldse bezigheden. Ik ben jaloers op die mensen, want het lukt me maar niet om met dezelfde passie het dagelijkse leven te aanschouwen.

Wat zorgt ervoor dat ik zo’n vreemde geest heb? Waarom ben ik een buitenstaander voor de normale mensen? De gedachte dat het aan mij ligt is voor de hand liggend. Maar het kan net zo goed aan de massa liggen.

Alcoholisten noemen zichzelf graag ziek. Maar is dat wel zo? Misschien zijn de mensen die van zichzelf weten dat ze zondig zijn wel gezonder dan de normale mensen. Misschien is de massa wel ziek. Wie bepaalt dat?

Dat de wereld slechts een toneelspel is, ach, dat is een gedachte die al vaak gedacht is. Zei Shakespeare niet zoiets?

Soms loop ik door de stad en zie de gejaagdheid waarmee mensen zich voortbewegen. Alsof ze een doel hebben en dat reuze belangrijk vinden. Alsof ze nooit stilstaan bij de waanzin waar ze zich in bevinden. De constante ontkenning van essentiële zaken stelt de mensen in staat doelloos rond te huppelen en tegelijkertijd te denken dat hun leven ergens om draait. Is het geen prachtige uitvinding van de menselijke geest?

Misschien ontbreekt bij mij die uitvinding. Misschien is mijn lot om de werkelijkheid constant te zien zoals hij is. Volkomen doelloos en met voor iedereen hetzelfde einde. De dood.

Zoals Nietzsche ooit schreef:

My dear friend, what is this, our life? A boat that swims in the ocean, and all we know for certain is that one day it will capsize.

Ik kijk tevreden naar het computerscherm. Zonder inspiratie heb ik toch een blog geschreven. Misschien ben ik het schrijven nog niet verleerd. Dat biedt hoop voor als ik straks weer inspiratie krijg.

Uiteindelijk is het van geen enkel belang. Alle woorden zijn gezwets en gezwam.

Advertenties
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close