347

‘Drink je altijd zoveel?’ vraag ik als Saskia aan haar tweede glas wijn begint.

‘Het is pas mijn tweede!’

‘Je begint al behoorlijk suf uit je ogen te kijken.’

‘Hou op hoor,’ zegt ze.

‘Grapje,’ lach ik.

‘Oké,’ zegt ze en haalt een pakje sigaretten tevoorschijn. Ze vraagt of ik er problemen mee heb als ze rookt.

Ik schud mn hoofd. ‘Ik rook zelf ook. Zware shag. Maar een sigaretje lust ik ook wel.’

Ze geeft me een Marlboro.

‘Nice,’ zeg ik. ‘Wat een luxe. Een echte Marlboro. Die zijn harstikke duur.’

Ze geeft me een vuurtje en ik neem een hijs. ‘Mmm. Heerlijk.’

Ze lacht. ‘Je bent grappig.’

Ik schraap mijn keel. ‘Nu even iets serieus. Op wie ga je stemmen bij de komende verkiezingen?’

Ze haalt haar schouders op. ‘Geen idee.’

‘Tjonge,’ zeg ik. ‘Niet zo laconiek. Het is ons democratische recht. Daar mogen we niet lichtzinnig over doen.’

‘Op wie stem jij?’ vraagt ze.

‘Zelf stem ik niet.’

‘Want?’

‘Ik ben geen voorstander van de democratie.’

‘Jij hebt liever een dictatuur?’

‘Ja, ik zou alle macht aan de koning geven. Aan Willem. Dat lijkt me een geschikte man.’

‘Mij ook,’ zegt ze. ‘Maar om hem alle macht te geven…’

‘Jajoh. Dat is leuk. Net als vroeger. Een koning met alle macht. Als in een sprookje. Met ridders en kastelen en zo.’

Ze zucht. ‘Stem je écht niet?’

‘Waarschijnlijk niet,’ zeg ik. ‘Vorige keer heb ik wel gestemd. Op de partij van de dieren. Die Marianne Thieme vind ik een mooie vrouw. Maar eigenlijk is dat geen goede reden. Misschien moet ik deze keer een serieuze keuze maken. Wat denk jij?’

‘Het interesseert me niet,’ zegt ze.

‘Wat interesseert je wel?’

‘Jou.’

‘Werkelijk? Waarom?’

Ze haalt haar schouders op. ‘Je hebt wel iéts.’

Ik kijk verrukt. ‘Echt? Wat heb ik dan?’

‘Je ziet er goed uit. Je bent lang en slank.’

‘Slank?’ zeg ik verbaasd. ‘Ik ben harstikke gespierd.’

‘Dat kan ik niet zien zolang je kleren aan hebt.’

‘Inderdaad,’ zeg ik. ‘En dat krijg je ook nooit te zien. Mijn perfecte lichaam is enkel voor de vrouw van mijn dromen bestemd. Niet voor jou dus.’

Ze stompt me op mijn bovenbeen. ‘Lompe boer!’

Ik begin te lachen. ‘Nee, maar serieus. Bedoelde je alleen uiterlijk of vind je mijn innerlijk ook leuk?’

‘Daar valt weinig over te zeggen,’ zegt ze. ‘Je bent in ieder geval niet standaard.’

‘Wat is er mis met standaard?’

‘Dat trekt me niet,’ zegt ze. ‘Bij normale mensen vind ik het altijd moeilijk om een gesprek gaande te houden.’

‘Dat heb ik ook,’ zeg ik. ‘Toch probeer ik het steeds vaker. Normale mensen zijn eigenlijk ook gek, alleen ze verbergen het beter. Stabiliteit is slechts een masker.’

‘Denk je?’

‘Ja. We hebben allemaal dezelfde driften. Dezelfde angsten, pijn en eigenaardigheden. Bij sommigen moet je alleen beter graven. Hun schild kapot maken.’

Ze lacht. ‘Hoe doe je dat? Het schild kapotmaken?’

‘Daar zijn verschillende technieken voor. Maar de snelste manier is ervoor te zorgen dat ze van je gaan houden.’

‘En hoe zorg je ervoor dat ze van je houden?’

‘Door mezelf te zijn,’ knipoog ik.

‘Pff,’ doet ze. ‘Arrogante sukkel.’

‘Mag ik nog een sigaret?’

Ze knikt. ‘Mag ik jou dan een hele persoonlijke vraag stellen?’

‘Natuurlijk. Ga je gang.’

search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close