346

Terwijl we op de bank zitten, vertelt Saskia over zichzelf.

Ze is gescheiden en heeft twee kinderen. Omdat ze in gemeenschap van goederen getrouwd was, heeft ze de helft van het geld van haar ex-man gekregen. En dat is veel geld, want hij is een of andere hoge pief bij een multinational.

‘Wow,’ zeg ik. ‘Dus nu ben je rijk?’

Ze haalt haar schouders op. ‘Geld maakt niet gelukkig.’

Ik lach. ‘Nee, maar het is wel verdomde makkelijk.’

‘Soms denk ik wel eens dat het het leven alleen maar moeilijker maak,’ zegt ze.

‘Waarom?’

‘Omdat ik niet echt een doel meer heb. Ik kom uit een gezin waar nooit veel geld was. We hadden het best moeilijk thuis. Als klein meisje wilde ik later veel geld hebben. Daarom ben ik rechten gaan studeren, ik wilde advocaat worden.’

‘Puur voor het geld?’

‘Nee, ook omdat ik niet tegen onrecht kan.’

‘Heb je strafrecht gedaan?’

Ze knikt. ‘Tijdens mijn studie aan de universiteit werd ik verliefd op Martin, mijn ex, die bedrijfskunde studeerde. Een jaar later zijn we gaan samenwonen. Hij was ouder dan ik en begon al met werken. Hij verdiende meteen goed, en later is het alleen maar meer geworden. We kregen ons eerste kind, en ik besloot mij volledig aan de opvoeding te wijden.’

‘Hoe oud zijn je kinderen nu?’

‘Mijn zoon is 20  en mijn dochter 18.’

‘Tering, zo oud? Hoe oud ben jij dan wel niet?’

Ze slaat me lacherig tegen mijn borst. ‘Doe eens normaal. Ik ben 48.’

‘Oké. Je ziet er jonger uit.’

‘Dankje.’

‘48 is fucking oud,’ lach ik. ‘Jeetje, ik ben pas 35.’

‘Jij ziet er ouder uit,’ zegt ze, en met een knipoog: ‘Maar je gedraagt je als een kind.’

‘Uiteindelijk zijn we allemaal kinderen,’ zeg ik. ‘Hoe meer het kind verborgen is, hoe meer de leugen in ons leeft.’

‘Dat heet volwassen,’ zegt ze.

‘Aha,’ mompel ik. ‘Maar even samenvattend: Je hebt rechten gestudeerd en wilde ooit advocaat worden. Toen ben je getrouwd en hebt kinderen gekregen. En toen ben je je droom vergeten? Nu werk je als secretaresse, bent gescheiden en woont alleen in een groot huis.’

‘Goed samengevat.’

‘Waar zijn je kinderen?’

‘Maris is in Australië met haar vriendje. Backpacken. Roy woont op kamers.’

‘Oké. En zou jij niet alsnog advocaat willen worden, nu je meer tijd hebt?’

‘Ik vind mijn werk als secretaresse leuk. Het is goed zoals het is.’

‘En wat doe je verder? In je vrije tijd?’

‘Piano spelen. En ik drink graag wijntjes met vriendinnen. Ook ga ik vaak weekendjes weg.’

‘Waarheen?’

‘Stedentripjes. Parijs, Berlijn, Madrid, Londen en Milaan. En vorige maand zijn we naar Boedapest geweest. Dat was geweldig.’

‘Klinkt behoorlijk afgezaagd.’

Ze lacht. ‘Misschien. Maar ik hou ervan.’

‘Ik ook, hoor’ zeg ik. ‘De gewone dingen in het leven zijn eigenlijk het leukst. Als we een relatie krijgen ga ik met je mee.’

Ze schiet weer in de lach. ‘Waarom zeg je dat?’

‘Geen idee. Ik moet toch iets zeggen.’

Ze schudt haar hoofd. ‘Je bent lastig te peilen.’

‘Ja. Dat is een soort ziekte.’

‘Het zal wel meevallen,’ zegt ze, drinkt haar glas wijn leeg en komt overeind. ‘Jij nog wat drinken?’

Ik knik. ‘Doe maar koffie,’ en ik gaap overdreven. ‘Dat heb ik nodig om wakker te blijven.’

‘Je bent verschrikkelijk,’ lacht ze, terwijl ze naar de keuken loopt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close