332

Ik zit in een stoel en luister op YouTube naar muziek van Pablo Arrelano. Er is een strand te zien en een prachtige hemel. Klanken van rust, een goddelijke melodie.

En op dit moment, als ik naar deze muziek luister en stil zit met mijn blik op het verlaten strand gericht, is het moeilijk te geloven dat het alledaagse leven betekenis heeft.

Ik zie delen van mijn leven voorbij spoelen als een warrige film. De scenes lijken zo ver verwijderd van de kalmte en rust van de machtige natuur.

Ik doe alsof ik zelf op het strand zit, luisterend naar de branding, in mijn eentje op een uitgestorven stuk aarde. En ik overdenk mijn leven. Dat leven lijkt een droom. Een zuchtje wind in de eeuwigheid.

En zittend in deze meditatie, komen alle gevoelens bovendrijven die ik tijdens het dagelijkse leven onderdruk. Een branderig gevoel in mijn borstkas, een drukkende last op mijn hart.

Jeugd, volwassenheid en alle mensen die ik ooit heb ontmoet zweven aan mijn geestesoog voorbij. En al is dit slechts een moment van bezinning, een pauze in de hectiek van het alledaagse leven, toch weet ik dondersgoed dat dit de enige waarheid is. Deze gemoedstoestand is de essentie.

Het brengt me aan het twijfelen. Ik wil een sigaret opsteken maar ik doe het niet. Ik voel de tranen branden want ik ben mij bewust van mijn eenzaamheid. Hoeveel mensen ik ook ken, hoe dichtbij sommige mensen ook lijken te zijn, uiteindelijk ben ik alleen.

Binnenkort ben ik jarig, dan word ik 35. En wat hebben alle gebeurtenissen uit de eerste helft van mijn leven betekent? Helemaal niets.

Ik kijk naar het strand en de zee. En terwijl ik door de stromende gevoelens warmte ervaar, vraag ik mij af waarom de wereld zo koud is. Waarom zijn er zoveel mensen die zich met niets anders bezighouden dan futiliteiten, oppervlakkige onzin? Het gros van de mensen gelooft in hun eigen leugens. En je kunt maar beter met ze meedoen, want anders word je gesloopt.

Ik ben allang gesloopt, of beter gezegd, ik ben nooit héél geweest. Van kleins af aan al voel ik mij vervreemd, zo ver weg van alles. Omringd door leugenachtige mensen ervaar ik de vreemdste angsten.

De laatste tijd ben ik kortademig als ik thuis ben, vanwege de voortdurende paniek voor geluiden bij de buren. Soms maak ik me hier zorgen over, want ik heb laatst een infectie gekregen omdat mijn weerstand laag is. En omdat ik niet aan mijn huis kan ontsnappen, weet ik niet hoe dit te veranderen. Dan krijg ik ineens de angst dat ik zal sterven door constante stress.

Maar nu ik hier zo zit in meditatie, luisterend naar de muziek en kijkend naar de zee onder een prachtige hemel, ben ik niet meer bang voor de dood. Ik realiseer me dat het helemaal niet erg zou zijn als mijn ademhaling stopt. De dood is slechts een overgang.

Misschien is het volgende leven wel mooier. Een soort hemel van rust, waar ik eeuwig op een strand mag zitten. Een plek zonder mensen, paradijs zonder leugenaars. Een plek waar ik kan opgaan in de natuur. De machtige natuur die nooit liegt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close