319

Ik verveelde mij gisteren en dacht: Laat ik een horloge kopen.

Dus ik nam de trein naar het centrum.

Daar liep ik een winkel in. Ze hadden horloges maar die waren heel duur. Toen ging ik naar een andere winkel. Daar waren ze ook heel duur.

De moed zakte me in de schoenen.

Toen zag ik een sportwinkel. Ik besloot naar binnen te gaan, niet om iets te kopen maar gewoon om wat rond te lopen. Het was tenslotte koud buiten.

Ik slenterde wat langs de kledingrekken.

Een vrouw stapte op me af. Ze vroeg of ze mij ergens mee kon helpen.

‘Heeft u ook horloges?’ vroeg ik. ‘Mijn budget is tien euro.’

Ze glimlachte en wees naar een kast in de hoek. ‘Zeven euro per stuk.’

‘Wow, bedankt’ zei ik en ik liep naar de kast. Ik pakte een zwart horloge van het merk Kalenij. Het zag er fraai uit. Eenvoudig, maar toch ook stoer.

‘Dit is een mooi horloge,’ mompelde ik.

Ik ben naar de kassa gegaan en heb afgerekend.

Toen ik in de trein zat, keek ik expres heel vaak op mijn horloge. Ik hoopte indruk te maken op de vrouw die tegenover me zat. Maar ze had niets in de gaten.

Toen ik even later thuis was, ging ik op de bank zitten. En ik heb een hele tijd naar mijn nieuwe horloge gekeken. Een échte Kalenij.

search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close