Koud weekje

Tjonge, dit was me het weekje wel. Wat een klote week.

Ten eerste vind ik mijn huis kut. Ik ben er voortdurend bang en wil zo vaak mogelijk weg zijn. Maar door het koude weer start mijn oude auto moeilijk. Nu ben ik bang dat als ik te lang wacht met rijden, mijn auto teveel afkoelt en niet meer zal starten. Dus ga ik elke ochtend als ik wakker word meteen een rondje rijden. Ik ben net terug.

Gisteren ben ik bij de garage geweest en volgens die gast heeft m’n auto een grote beurt nodig. Tweehonderd euro. Dat heb ik niet.

Verder heb ik deze week ruzie gemaakt met Madeleine. We hadden afgesproken maar ze kwam niet opdagen. Ik was boos en zei: ‘Fuck you.’

Nu is Madeleine boos. Ik heb sorry gezegd maar sindsdien hebben we geen contact meer.

Omdat ik gek word in mijn eigen huis en toch wat gezelschap wil, heb ik Tinder maar weer geïnstalleerd. Maar dat loopt niet bepaald soepel. Vroeger had ik zo een date, want toen kon ik goed ouwehoeren. Dan lulde ik een beetje mee met die wijven, en dan spraken we af. Maar nu kan ik me niet meer aanzetten tot dat slappe gelul. Elke keer een andere baan verzinnen is vermoeiend. Ik heb er geen zin meer in. Maar eerlijk uitleggen waarom ik in de bijstand zit, is helemaal kut. Halverwege de uitleg is de match verdwenen.

Toen heb ik maar weer gesolliciteerd. Maar het bedrijf wilde me niet hebben vanwege mijn blog. Ik heb nog gezegd dat ik die blog wel wil verwijderen, maar dat haalde niets uit. Ik heb ook allerlei kranten gemaild met de vraag of ik columnist kan worden, maar niemand reageert. Kut kranten.

Toen heb ik de gemeente gebeld. Ik heb gevraagd of ik een gesprek met mijn consulent kan krijgen. Maar ik kreeg te horen dat ze langdurig uitgevallen is. Wel is er een vervanger, en daar heb ik komende woensdag een afspraak mee.

Verder vind ik het kut dat het zo vroeg donker is. Door die vervloekte paniekaanvallen ’ s avonds, slaap ik pas heel laat. Dus dan slaap ik uit tot twaalf uur in de middag. Een paar uur later is het weer donker. Nauwelijks daglicht. Dus heb ik vanochtend de wekker om acht uur gezet. Langer daglicht maar nauwelijks slaap. Teringzooi.

‘Waarom ben ik zo negatief?’ vraag ik steeds aan mensen. Zij zeggen dat het beter zal worden. Maar ik zou niet weten waarom. Sommige momenten heb ik vertrouwen, maar op deze dagen heb ik zo’n gruwelijke hekel aan het leven dat ik jaloers naar bejaarden kijk. Als ik zo’n oudje zie lopen op straat, word ik fucking jaloers. Die mensen hoeven nog maar een paar jaar en dan zijn ze dood. Wat een zalig vooruitzicht. Was ik maar bejaard.

En weet je waar ik ook zo moe van word? Van mensen die zeggen dat je positief moet zijn. Alsof dat een fucking keuze is. Alsof je je zomaar even van negatief naar positief kunt omschakelen, en alsof ik dat dan niet allang gedaan had. En alsof niet ieder negatief persoon zich dan allang tot positieve sukkel had omgetoverd. Wat een gelul. Een volger van mijn blogs had gezegd dat ik op de spiegel moest schrijven: ‘Hallo tijger, ik hou van jou!’

Dus nu zeg ik elke morgen tegen mezelf: ‘Hallo tijger, ik hou van jou!’

Het werkt voor geen meter. Wat een kut advies.

Mensen die zeggen dat je positief moet zijn, praten vanuit HUN gemoedstoestand. Dus als ze willen dat ik positief ben, moeten ze eerst HUN fucking geest aan mij overdragen. En dat gaat niet. Dus slaat het nergens op wat ze zeggen. GELUL, meer is het niet. Het is hetzelfde als ik tegen hen zou zeggen dat ze eens lekker negatief moeten zijn. Alsof ze dat dan zomaar kunnen beslissen. Wat een gelul. Alsof een gemoedstoestand niet veroorzaakt wordt door duizend factoren waar we als mensen geen invloed op hebben.

Soms denk ik dat ik zo negatief ben door de 5 mg Lexapro die ik slik, die antidepressiva van mij. Sowieso word ik daar duizelig van. En mijn ademhaling is fucking onrustig. Maar dat is misschien niet zo gek omdat ik voortdurend bang ben voor die klotegeluiden bij de buren. Wat een tering huis is dit. Gehorig als de pest. Een hondenhok.

Had ik als kind maar geweten dat ik een psychisch gestoorde bijstander zou worden en daardoor in een gehorig hondenhok zou komen te wonen. Dan had ik misschien economie gaan studeren zodat ik nu rijk was. Dan had ik er alles aangedaan om niet gek te worden. Jazeker, als ik als kind had geweten waar het allemaal toe zou leiden, had ik vanaf het begin een brave en verstandige jongen geweest. Dan had ik rechten of economie gestudeerd en het leven serieus genomen. Dan had ik nu in een normale buurt gewoond in een normaal huis. Dan had ik dure taal gebruikt op Linkedin en talloze fatsoensnormen gehad. Een driedelig pak en een Volvo.

Maar nee, ik was zo’n vervloekte dwaas die alles deed wat hij wilde. Filosofie studeren. En daarna werd het nog gekker met me, want toen werd ik een idealist. Ik wilde mensen helpen dus ging ik zo’n kansloze opleiding doen om hulpverlener te worden. SPH. Ik ben nog cum laude geslaagd ook. En dan kom je in de psychiatrie te werken met allemaal idioten, ze noemen het hulpverleners. Die zijn nog erger dan de cliënten, dat is een ding dat zeker is. Niemand wordt geholpen en mijn idealen bleken leugens.

Wat een teringzooi allemaal. Wat een gezeik. Ik ga nu stoppen want mijn lunch is klaar. Het brood is op dus heb ik mijn laatste magnetronmaaltijd opgewarmd. Drassige spinazie, aardappels en kipfilet. Gadverdamme.

Lees ook: Ik snap dat jullie mij missen

Deel:
Facebook
Twitter
LinkedIn
Google+

Meer blogs

Reactie op reacties Beste mensen, omdat jullie massaal gereageerd hebben op mijn ‘Travestieten’ bijdrage, kies ik ervoor niet op iedere reactie apart in te gaan. Ik zal i...
Kut leven Ik heb vandaag echt zo'n verrotte stink dag. Zo één die nooit voorbij lijkt te gaan. Mijn website bestaat vandaag precies een jaar. Ik wil het vier...
Sollicitatie plantenkwekerij Ik heb een sollicitatiebrief geschreven voor de functie van Orderpicker bij een plantenkwekerij. Ze zijn op zoek naar een harde werker. Andere gewe...
Herstel Ik zal jullie over mijn herstel vertellen. Nu drie jaar werkloos te zijn geweest, begin ik maandag aan een baan. Het lijkt of hiermee een periode e...
Ik ga een boek schrijven Ik voelde me gisterenavond een beetje doelloos, en twijfelde over de richting die mijn leven opgaat. Toen ging ik bij een vriendin op bezoek. We zaten...