299

Afgelopen nacht werd ik weer eens bevangen door angst. Ik ben sinds het ventilator gedoe met de buurman, elk moment bang dat de buurman zal aanbellen. Het is totaal irrationeel, ik weet het. Maar al vul ik twintig G schema’s in, de angst blijft. Hartkloppingen, verlamming en pijn.

Ik werd zo gestoord vannacht, dat ik wanhopig in de Bijbel ben gaan lezen.

Daar las ik het verhaal over de discipelen die met Jezus op een boot waren. Het gaat stormen en de boot verdwijnt door de golven bijna onder water. De discipelen raken in paniek. Jezus spreekt hen streng toe: ‘Kleingelovigen. Waarom zijn jullie zo bang?’

Vervolgens maant hij de storm tot stilte. Het wordt rustig.

Veel Bijbelse verhalen zijn metaforen. Het water en de storm staan symbool voor overweldigende gevoelens. De boodschap van dit verhaal is duidelijk. Hoe zwaar het ook wordt in het leven, hoe heftig je gevoelens ook tekeer gaan, je moet geloven dat het uiteindelijk allemaal goedkomt.

Voor mij is dit erg belangrijk. Want door dit soort nachten vol van angst, kan ik de juiste richting uit het oog verliezen. Ik kan somber worden en de moed opgeven. Dan neig ik naar allerlei slechte dingen. Alcohol, depressie, woede en wanhoop.

Maar Jezus wijst mij een andere weg. Hij wil dat ik alleen doe wat God wil, en hoeveel angsten en waanzin mij ook teisteren, ik moet doorgaan in vertrouwen. Want door mijzelf te laten gaan in verkeerde dingen, kan ik de pijn misschien verdoven, maar op de lange termijn zorgen de verkeerde dingen er juist voor dat de pijn blijft bestaan.

Ik vind het moeilijk om vol te houden. Soms wil ik liever dood zijn. Maar ik geloof in God en in de woorden van de profeten. Ik geloof in de boodschap van hoop en verlossing. Zonder dat geloof ben ik verloren.

Ik begrijp dat sommige mensen dit als naïef zien. Maar voor mij is het andersom. Ik denk dat God bepaalde mensen laat lijden, zodat ze op hun knieën gedwongen worden om God te accepteren. Zodat we onze machteloosheid erkennen. Verneder u voor de Heer, dan zal Hij u verheffen.

Waarom dit zo werkt? Geen idee. Maar wie zijn wij mensen om te denken dat we recht hebben op meer? Jarenlang heb ik dat gedacht. Ik vond mezelf intelligent genoeg om het lijden zelf te verslaan. Honderden zelfhulpboeken, studie van psychologische stromingen en zelfanalyse, therapieën en medicatie. Het heeft me nooit geholpen.

Nu weet ik dat de vraag niet is waarom we lijden. Het gaat erom hoe we ondanks dat lijden in het leven staan. Gods wegen zijn ondoorgrondelijk, maar wat Hij wil van ons is zonneklaar. Het goede doen. Onszelf en anderen met liefde behandelen.

Voor alle mensen die lijden aan het leven, en daar moedeloos van worden:

Geef nooit op. Het leven is een test, meer is het niet. En geloof is onze redding.

search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close