Voorbij het verdriet

Madeleine was gisteren bij me. Ze vertelde dat haar verkering uit is. Ze was heel verdrietig. Ik heb haar een beetje opgevrolijkt door te zeggen dat er zat mannen zijn. Dat ze knap, slim en lief is, en dat het allemaal goedkomt. Uiteindelijk ging ze weer vrolijk naar huis.

Toen ze weg was begon ik me zelf ineens heel kut te voelen. Ik ben toen bij het raam gaan staan om naar buiten te kijken. Het was donker. En ik moest denken aan een citaat van de filosoof Schopenhauer. ‘Het leven is een hachelijke zaak. Ik heb besloten er de rest van mijn leven over na te denken.’

Ik dacht: Normaal moet ik huilen op dit soort momenten. Maar er komen geen tranen. Misschien zijn de tranen op. Misschien ben ik definitief voorbij het verdriet gekomen. In de grauwe leegte waar geen troostende tranen zijn.

Ik raakte een soort van in paniek bij die gedachte. Toen heb ik een vriend gebeld en gezegd dat ik voorbij het verdriet ben.’

‘Wat?’ zei hij.

‘Ik voel geen verdriet meer,’ zei ik. ‘Alleen nog leegte.’

Hij lachte. ‘Dat is kut.’

‘Ja,’ zei ik. ‘Maar misschien is het een goede ontwikkeling. Misschien is dit wat normale mensen ook ervaren. Dat ze daarom leven alsof het hun geen reet meer uitmaakt allemaal. Zou dat kunnen?’

‘Je denkt teveel na,’ zei hij. ‘Ga wat leuks doen. Regel een Tinder date ofzo.’

‘Ik heb geen geld voor benzine,’ zei ik. ‘Wat ben jij aan het doen?’

‘Ik zit in de kroeg.’

‘Met wie?’

‘Alleen.’

‘Oké,’ zei ik. ‘Is het gezellig?’

‘Mwah. Na elke halve liter iets gezelliger. Kom je ook? Voor mensen als ons is drank de enige oplossing.’

‘Denk je?’

‘Tuurlijk. Wij horen er niet bij, kerel. Dat moet je accepteren. Je doet teveel moeite om normaal te worden. We moeten gewoon onze tijd uitzitten en zoveel mogelijk zuipen.’

Ik lachte. ‘Was ik maar als jij.’

‘Je bent zoals ik,’ zei hij. ‘Alleen je stribbelt nog tegen. Accepteer gewoon dat je kansloos bent. De maatschappij moet ons niet. Daar doen we niks aan.’

‘God kan mij helpen,’ zei ik.

Hij zuchtte. ‘Weet je waar God is? Hier, in mijn glas. Een halve liter God.’

‘Tja,’ zei ik. ‘Bedankt voor je ondersteunende woorden. Veel plezier verder vanavond.’

‘Jij ook,’ zei hij,’ en hij verbrak de verbinding.

Lees ook: Zonder geloof

Deel:
Facebook
Twitter
LinkedIn
Google+

Meer blogs

Afspraak met psychiater Vandaag had ik een afspraak met de psychiater. Een oudere vrouw haalde me uit de wachtkamer. Ze nam plaats achter de computer en vroeg of ik nog ee...
Boodschappen en bumperklever Vanochtend bleek het brood op te zijn. Toen moest ik boodschappen doen, terwijl ik dat normaal op woensdag doe. Ik heb een hekel aan boodschappen doen...
Ik toon berouw Mijn vorige blog ging over hondenpoep. Drie kleine drollen in de aarde. Geen mens die zich daar druk om maakt, dacht ik. Een verkeerde inschatting. Be...
Verslaving Gisteren heb ik het Big Book gelezen, het handboek van de Alcoholics Anonymous. Omdat ik nauwelijks nog drink of drugs gebruik, dacht ik dat het ni...
Afbouwen van antidepressiva Vandaag ben ik begonnen met het afbouwen van antidepressiva. Mijn eerste depressie was toen ik achttien was. Ik kon niet meer slapen en eten. Ik wi...