Terras

Het is vroeg in de avond, en warm. Ik zit op een terras.

Overal om me heen zijn mensen. Ik hoor ze praten. Hun lippen bewegen, maar ik hoor niet wat ze zeggen.

Madeleine is te laat. Normaal gesproken is ze nooit te laat. Maar vanavond is niet normaal. Het is onze laatste afspraak. Ze belde me vanmiddag. De boodschap was duidelijk.

Ik wou dat ik nog alcohol dronk. Een glas bier zou troost bieden. Maar ik drink spa rood. Jaloers kijk ik naar de tafeltjes om me heen, die vol staan met glazen bier en wijn.

Madeleine komt aanlopen. Ze glimlacht naar me. Ze draagt een rode zomerjurk, haar haren zijn nog nat. Net gedoucht waarschijnlijk. Misschien met haar vriend.

‘Hoi,’ zegt ze en gaat zitten. Ik verroer me niet. Ik kijk in haar ogen. Vanavond houd ik me groot. Geen emoties.

‘Hallo,’ zeg ik kortaf.

‘Ben je er al lang?’ vraagt ze.

‘Al heel de middag,’ zeg ik.

Ze trekt haar wenkbrauwen op.

Het is duidelijk welke kant dit opgaat. We weten het allebei. Mijn taak is om niets te laten merken. Dat gaat me lukken. Ik heb mijn hele jeugd emoties verborgen. Ik ben er meester in.

‘Zit je hier al heel de middag?’ vraagt ze nogmaals.

‘Wat?’ zeg ik.

‘Je zegt dat je hier heel de middag al zit,’ zegt ze ongeduldig.

Ik haal onverschillig mijn schouders op. ‘Dit is een vrij land toch? Ik mag zitten waar ik wil.’

Ze neemt me onderzoekend op. Probeert me te doorgronden. Maar ze gaat niets vinden. Vanavond niet. Nooit meer.

‘Matthijs,’ zegt ze. ‘Ik vind het ook niet leuk, maar…’

Ik maak met mijn hand een stopteken. ‘Wat wil je bespreken?’

‘Niks,’ zegt ze. ‘Alles is al besproken.’

‘Waarom wou je me dan zien?’

‘Gewoon,’ zegt ze. ‘Ik wil dat je het begrijpt.’

‘Oké. Ik begrijp het,’ zeg ik en drink mijn glas leeg. ‘Was dat alles?’

‘Je doet kinderachtig,’ zegt ze en kijkt me indringend aan.

‘Dat klopt. Ik ben een kind.’

Ze maakt een hulpeloos gebaar. ‘Oké. Als dit is hoe je het wilt.’

Een poosje kijken we elkaar zwijgend aan.

Ze zegt: ‘Als je zo saai blijft doen, heb je geen leuke blog om te schrijven.’

‘Over vanavond schrijf ik geen blog,’ zeg ik.

Stilte.

‘Gaat het wel een beetje met je?’ zegt ze tenslotte.

Nu probeert ze het met medelijden. Mensen zijn voorspelbaar.

‘Madeleine,’ zeg ik. ‘Het gaat fantastisch. Ik ben dolgelukkig. Het leven is geweldig. Ik hou van mijn leven, echt waar. Eén groot feest is het.’

‘Sorry,’ zegt ze. ‘Zo bedoel…

‘Ga weg,’ zeg ik. ‘Alsjeblieft, ga weg.’

‘Matthijs…’

‘Het gaat je goed, Madeleine. Ik wens je het allerbeste, echt waar. Over jou maak ik me geen zorgen. Je weet toch dat je je over goede mensen nooit zorgen hoeft te maken?’

‘Dat geldt ook voor jou,’ zegt ze en ze wil mijn handen vastpakken. Maar ik trek ze terug.

Er verschijnen tranen in haar ogen. Langzaam schuift ze haar stoel naar achteren terwijl ze haar blik afwendt. Ze staat op. Ze loopt het terras af met hangende schouders.

Ik zucht. Dan kom ik overeind en ren achter haar aan. Ik pak van achteren haar arm beet. Ze draait zich met een ruk om. Ze slaat tegen mijn borst. Dan legt ze haar hoofd op mijn schouder. Alsof ze niet wil dat ik haar tranen zie.

‘Waarom doe je zo?’ vraag ik. ‘Jij hebt zelf gezegd dat we moeten stoppen. Waarom wilde je dan nog afspreken?’

Ze huilt zachtjes.

‘Je bent echt een vrouw, hé?’ zeg ik. ‘Iets anders zeggen dan je bedoelt.’

Ze lacht door haar snikken heen.  ‘Ik vind het gewoon lullig voor je,’ zegt ze.

Ik schud mijn hoofd. ‘Je vindt het vooral lullig voor jezelf.’

‘Misschien,’ zegt ze.

‘Ik respecteer je besluit,’ zeg ik. ‘En ik begrijp het ook. Je hebt een vriend en moet aan je toekomst denken. Misschien ooit kinderen. Financiële zekerheid. Echt, ik snap het. Maar je moet niet verwachten dat ik bij je ga uithuilen. Ik ben misschien een mietje, maar wel een getraind mietje.’

Ze kijkt me aan. Uitgelopen make up en betraande wangen. Ze zegt: ‘Hoe bedoel je, getraind?’

‘Madeleine,’ zeg ik. ‘Wat denk je nou? Dat iemand als ik ooit verwacht liefde te vinden? Ik hoop erop, ik smacht ernaar, maar ik verwacht het nooit. Als jij me niet meer wilt zien, kan ik dat prima aan. Misschien huil ik een nachtje, of twee. Maar ik ben goed in verdriet verwerken. Ik zet sombere muziek op. Ik zal doen of je dood bent. En binnen een paar dagen ben ik je vergeten. Voorgoed.’

Madeleine drukt haar hoofd tegen mijn borst. ‘Je bent zo vreemd,’ zegt ze. ‘Ik snap niet dat ik je leuk vind.’

‘Mooie vrouwen houden van vreemd,’ zeg ik. ‘Normaal is te makkelijk. Neem nou die vriend van je. Dat is toch…’

Ze legt haar hand op mijn mond. ‘Hou op,’ zegt ze. ‘Kun je me alleen even vasthouden?’

Ik kijk over het plein. Overal mensen.

Ik leg mijn armen om haar heen. Zo staan we minutenlang. En ik besef me dat mijn beeld van Madeleine veranderd is. Ik zag haar altijd als een sterke vrouw, die weet wat ze wil. Maar uiteindelijk is ze zoals elke vrouw. Een onzeker meisje.

terrasLees ook: Boodschappen en bumperklever

Deel:
Facebook
Twitter
LinkedIn
Google+

Meer blogs

Nieuwe Tinder ervaring Ik had vandaag een vreemde Tinder ervaring. Vanochtend heb ik Tinder weer eens gedownload. Vanmiddag had ik al meteen een match! Ik was helemaal bl...
Blij Ik had een gesprek met de woningstichting aangevraagd, om de kwestie met mijn geluidsoverlast uit te leggen. Vanmiddag zijn er twee mensen van de woon...
Tinderdate Het café was zo goed als leeg. De vijfendertigjarige Madeleine zat tegenover me. Bruine ogen, blond haar, een welgevormd gezicht en een slank lichaam....
Wandelen Ik wandel door het park en zie mensen en honden. De viervoeters blaffen en rennen vrolijk rond. De mensen stralen zelfvertrouwen uit. Waarom? Waaro...
Bindingsangst Ik heb vanmiddag aan de vrouw van Linkedin verteld dat ik bindingsangst heb. We waren in het centrum van Delft en deden een drankje op een terras. ...

Geef een reactie