Vrijdagavond

Madeleine en ik zitten aan een tafeltje. Ze praat over een ergernis op haar werk.

Volgens Madeleine neemt een collega van haar teveel hooi op haar vork, en dat alleen om een wit voetje te halen bij de teamleider.

‘Aha,’ zeg ik afwezig. ‘Wat ontzettend vervelend.’

Ze trapt me onder de tafel tegen mijn been en zegt: ‘Je luistert niet!’

‘Jawel,’ lach ik. ‘Je collega is een teringwijf. Dat is toch wat je zegt?’

Ze rolt met haar ogen. ‘Goede samenvatting.’

Ik grijns. ‘Zou je haar willen slaan? Eerlijk zeggen.’

‘Soms wel,’ glimlacht ze.

‘Gewoon doen,’ zeg ik. ‘Mensen zouden elkaar vaker moeten slaan.’

‘Waarom?’

‘Omdat we onze driften te vaak inhouden. Daardoor zijn mensen ongelukkig. Eigenlijk zijn we dieren die willen vechten. Maar we mogen niks in deze maatschappij, dus stapelen de driften zich op. En omdat het niet naar buiten kan, keert het zich naar binnen. Met als gevolg depressie en neurotische symptomen.’

‘Ik sla nooit iemand,’ zegt Madeleine. ‘En toch ben ik niet depressief.’

‘Het hoeft ook niet perse depressie te zijn,’ zeg ik. ‘Ooit kende ik een vrouw die rare zenuwtrekjes had. Ze leek wel spastisch. Ik denk dat ze teveel ingehouden driften had. De psychische energie uit zich vervolgens op andere manieren. Lichamelijke ziektes ontstaan ook op die manier, denk ik.’

‘Dat slaat echt nergens op,’ zegt Madeleine en ze drinkt in één slok haar halfvolle glas wijn leeg.

‘Alcoholist,’ mompel ik.

Ze lacht. ‘Het is vrijdagavond. Dan mag het. Maar nog even over dat uitten van driften. Jij slaat toch ook niet zomaar mensen?’

‘Nee,’ geef ik toe. ‘Ik ben een mietje. Maar als ik minder angstig was geweest, had ik het wel gedaan. Sommige mensen verdienen het gewoon om geslagen te worden.’

‘Ja,’ zegt ze. ‘Zoals die rare mensen die op je blog reageren. Dat lijkt me een grote ergernis. Sommigen zijn echt boos op je. Ken je die mensen persoonlijk ofzo?’

Ik lach. ‘Nee, ik ken ze niet. Maar hen wil ik niet slaan. Die hersenloze stofdeeltjes moeten we vergeven.’

‘Lukt je dat?’

Ik haal mijn schouders op. ‘Het is logisch dat ik mensen boos maak. Als ze elke blog lezen, worden ze altijd wel een keer geraakt. Ik raak namelijk veel.’

‘Matthijs,’ zegt ze. ‘Waarom maak je het jezelf zo moeilijk?’

‘Dat doe ik niet bewust,’ zeg ik. ‘Het is geen vrije keuze. Een schrijver die bewust zijn woorden kiest, is geen échte schrijver.’

‘Wat is dan wel een echte schrijver?’

Ik wijs op mezelf. ‘Iemand die de drang om te schrijven niet kan weerstaan. Het is geen hobby of werk. Eerder een roeping. En een roeping kies je niet zelf.’

Madeleine zucht. ‘Nu ga je zeker over God beginnen?’

Ik schud mijn hoofd. ‘Met jou praat ik niet over God. Ik gooi geen parels voor de zwijnen.’

Ze trapt me weer tegen mijn been. ‘Auw, tyfuswijf,’ zeg ik en wrijf over mijn been.

‘Aansteller,’ lacht Madeleine. ‘Trouwens, eigenlijk gooi je wel parels voor de zwijnen, want je zet je teksten online. Heel veel zwijnen zullen je blogs lezen.’

‘Ja, dat is zo. Maar voor hen schrijf ik niet. De zielloze mensen zijn niet mijn doelgroep. Gelukkig lezen ook normale mensen mijn blog.’

‘Alsof jij weet wat normaal is,’ zegt Madeleine en ze werpt haar blik vervolgens op de jongen van de bediening. Ze glimlacht lief, en hij komt meteen toegesneld. Ze bestelt nog een wijntje en voor mij een spa rood.

Dan leun ik naar voren en pak haar handen beet. ‘Madeleine,’ zeg ik. ‘Waarom gaan we niet trouwen? Ik denk dat we gelukkig zouden worden.’

Ze kijkt me liefdevol aan. ‘Ik heb een vriend, Matthijsje, dat weet je best.’

‘Hij zal je vergeven,’ zeg ik.

Ze schudt langzaam haar mooie hoofd. Even zeggen we niets, en wat is die stilte zalig. Ik word zo draaierig van haar schoonheid. Het is of mijn zenuwen tot bedaren komen maar tegelijk onrustig zijn. Ach, ik kan het niet beschrijven.

Tenslotte zegt Madeleine: ‘Je bent zoveel leuker als je je mond houdt.’

‘Als dat zo is,’ zeg ik zachtjes. ‘Dan zal ik niet meer praten.’

Ze glimlacht tevreden, buigt voorover en drukt haar lippen op de mijne.

Ergernis op vrijdagavondLees ook: Gevaarlijke liefde!

Deel:
Facebook
Twitter
LinkedIn
Google+

Meer blogs

Meedoen ten koste van je ziel Op Linkedin is positief overkomen nogal belangrijk. Met verbazing lees ik de bijdragen en reacties van mensen die alles uit de kast halen om positief ...
Max Ik zit op de bank in het huis van een vriendin. Ze is een paar dagen weg en heeft mij als oppas gevraagd voor haar hondje, een witte Jack Russell. ...
Het begin van herstel Een week geleden ben ik naar een bijeenkomst van de Alcoholics Anonymous geweest. Daarna heb ik het Big Book gelezen en werd enthousiast over de filos...
Voetbal Gisteren vroeg mijn broer of ik mee wilde doen met een voetbalwedstrijd van zijn vriendenteam. Ze hadden een man te weinig. Sinds mijn veertiende h...
Een vrouw als baas? Ik hing vanochtend uit het raam te roken toen mijn buurman beneden met zijn aktetas naar de auto liep. Het is een ambtenaar met een kale kop en een ro...

Geef een reactie