Hoop voor ons

De afgelopen dagen werd ik verzwolgen door zelfmedelijden. De redenen hiervan zijn het niet waard om te noemen. Wel wil ik vertellen over wat mij hoop gaf tijdens die momenten.

Als verdriet en angst elkaar afwisselen, en ik geen uitkomst meer zie, dan denk ik aan Madeleine en vervult mijn hart zich met hoop.

Zij is belangrijker voor me dan ik wil toegeven. Soms doe ik alsof ik alleen vriendschap wil. Maar dat is een leugen.

Liegen is mijn tweede natuur, ik heb het nodig gehad om te overleven. Maar trots en koppig als ik ben, vermijd ik de leugen nu rigoreus. Al had ik door vaker te liegen allang een voorname positie in de maatschappij veroverd, die weg wil ik niet gaan.

De afgelopen dagen en nachten waren vreselijk, en juist op die momenten besef ik wat belangrijk is.

De doelen die ik in het leven voor ogen heb, zijn zo ver verwjderd van mijn huidige staat. Die weerzinwekkende grauwe sluier van leegte krijg ik niet losgerukt. Dwaas die ik ben. Meestal lach ik om mezelf, maar de afgelopen dagen kon ik slechts janken.

Mijn hart hunkert naar Madeleine. Wat hebben al mijn woorden voor nut? Waarom richt ik mij op onbekende lezers terwijl zij de enige is tot wie ik moet spreken?

Wel nu, Madeleine, ik richt me tot jou. De volgende wens kwam in me op:

Laten we emigreren. Samen naar het zuiden van Frankrijk. Sprak jij niet een woordje Frans? Had je niet een druppel Frans bloed? Het zal goed uitkomen. Het geld moet geen probleem zijn, je hebt vast wel wat spaargeld of een rijke oom. En anders beroven we een bank.

Ik zal jouw man zijn en mijn dagen doorbrengen op de veranda van onze villa, schrijvend en verlangend naar jou. Elke avond zal ik je voorlezen uit de mooiste literatuur, terwijl jij in de hangmat ligt van onze prachige tuin.

Madeleine, je leest trouw mijn blogs en ook deze zal je niet ontgaan. Je zult blozen tijdens het lezen, glimlachen en vervolgens denken: ‘Ach Matthijs, je leeft in een droomwereld.’

Maar ik kan het niet vaak genoeg zeggen: Droom en werkelijkheid zijn één, en zolang er hoop is zullen we leven. Wat een kind is een mens, om zo te hunkeren!

Dat kind ben ik, Madeleine, een kind op woeste zee, die een vrouw tot reddingsboei maakt.

Wees die vrouw voor mij. Ik zal je terugbetalen met alles wat ik heb. En al lijkt dat niet veel, God weet dat de liefde voor een mens niet in de hoeveelheid geschenken zit, maar in het contact van ziel tot ziel.

Lach maar, Madeleine, bloos maar. Jij kunt mijn gekkigheden aan. Je kunt mij hebben. Daar ben ik je dankbaar voor.

Bel me als je deze blog leest. Met blije hoop wacht ik af.

Hoop op liefdeLees ook: PostNL koninklijk?

Deel:
Facebook
Twitter
LinkedIn
Google+

Meer blogs

Leegte Het is donker in de kamer. De gordijnen zijn open zodat ik vanuit mijn leunstoel naar buiten kan staren. Ik heb net gerookt. Mijn ongeveer honderdste ...
Bedankt! Een half jaar geleden heb ik via mijn blog contact gehad met Dick Trubendorffer, de directeur van ‘Trubendorffer, hulp bij verslaving.’ We hebben g...
Vrijdagavond Madeleine en ik zitten aan een tafeltje. Ze praat over een ergernis op haar werk. Volgens Madeleine neemt een collega van haar teveel hooi op haar ...
Het probleem van LinkedIn Zoals ik in mijn vorige blog aangaf, zijn mensen op LinkedIn over het algemeen huichelaars. Ze doen zich anders voor dan ze zijn, plaatsen stukjes ove...
Moord gepleegd Ik heb een moord gepleegd. Het ging als volgt: Zojuist ging ik voetbal kijken. De halve finale, met chips en cola. Ik had er veel zin in. Terwij...

Geef een reactie