249

Vanochtend had ik last van huichelaars in de kerk.

Sinds een hele tijd ben ik weer eens naar de kerk gegaan.

Gelovig was ik al, maar ik vermeed de kerk vanwege de huichelachtigheid van mensen. Een groot deel komt daar alleen voor de sociale gemeenschap. Niet omdat ze écht gelovig zijn.

Hoe dan ook, ik wil die oordelende houding van mij loslaten. Dus ik ging naar de kerk.

Dat verliep niet geheel vlekkeloos. Ik kwam achter twee dikke vrouwen te zitten die hardop met elkaar kletsten. Ze gingen tekeer als een stelletje oorverdovende parkieten.

Vervolgens probeerde ik die vrouwen te negeren door mij op het verhaal van de dominee te richten. Ik neem geloof serieus. Als je naar de kerk gaat en vervolgens alleen maar slap ouwehoert met degene naast je, dan ben je wat mij betreft een huichelaar.

Het gezemel van die vrouwen deed pijn aan mijn oren. Domme roddels hoorde ik zoals: ‘Wat heeft zij voor rare jurk aan?’ en ‘Heeft hij dat echt gedaan?’ en ‘Heb je dat gehoord?’

Zo ging het maar door. Ik dacht: Donder op joh. Ga naar huis of naar een praatgroepje voor huisvrouwen.

De dominee kon ik niet goed verstaan. Maar ik durfde niets te zeggen tegen die vrouwen. Straks worden ze nog boos, dacht ik, en dan gaan ze tegen mij praten. Dat zou pas kut zijn.

Hoe dan ook, ik was blij toen de dienst erop zat. Huichelaars in de kerk, daar zouden ze toch iets aan moeten doen.

search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close