244

Ik ben net ontslagen.

Dat had ik niet verwacht, want het begon goed vanochtend. Ik mocht op een andere afdeling starten.

Om zeven uur stond ik klaar. Voor het eerst in twee weken kreeg ik uitleg over wat ik moest doen. Ik werd door een uitzendkracht ingewerkt.

Na een uurtje had ik het werk onder de knie.

Toen kwam de teamleider van mijn vorige afdeling aangelopen. ‘Waarom sta jij hier?’ vroeg hij.

Ik vertelde dat ik met het uitzendbureau had gesproken. En dat ik op die andere afdeling niet tegen de chaos kon, de schreeuwende mensen en het totale gebrek aan uitleg.

Hij zei: ‘Je komt gewoon weer daar werken. En anders kun je vertrekken.’

Daarna ging hij met de andere teamleider praten.

Die kwam vervolgens naar me toe en zei: ‘Je moet weer naar je vorige afdeling.’

Ik zei: ‘Het uitzendbureau heeft gezegd dat ik hier kon beginnen.’

Hij haalde zijn schouders op. ‘Je moet daarheen.’

‘Oké,’ zei ik. ‘Een beetje vreemd, maar als het niet anders kan.’

Vervolgens liep ik teleurgesteld naar mijn vorige afdeling. Toen kwam de teamleider van die afdeling weer naar me toe.

‘Ga maar naar huis,’ zei hij. ‘Aan mensen zoals jij hebben we niks.’

‘Huh?’ zei ik. ‘Waarom? Ik werk hard. Alleen ik kan niet tegen het gescheld. Dat heb ik gisteren allemaal uitgelegd.’

‘Niks mee te maken,’ zei hij. ‘Je kunt vertrekken!’

Even bleef ik verbouwereerd staan. Ik werd overmand door emoties. De tranen stroomden over mijn wangen, iets wat ik nu juist had willen voorkomen. Maar het voelde zo onrechtvaardig.

Toen heb ik me omgedraaid, mijn tas gepakt en ben vertrokken.

Dat was mijn baan. Nu zit ik dus weer thuis. Kutzooi.

Herstel gaat blijkbaar niet over rozen.

search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close