De vrouw van Linkedin ( deel 2 )

Nog altijd zat ik in de kroeg tegenover de vrouw van Linkedin.

Ze had net verteld wat ze allemaal doet op haar werk. Het was behoorlijk saai. Wat ik wel interessant vond, is dat ze veel mensen onder zich heeft werken.

Het verbaasde mij dat deze niet al te intelligente vrouw zo’n hoge functie heeft.

‘Het leven is niet eerlijk,’ zei ik. ‘Mensen zoals jij verdienen bakken met geld, terwijl je op geen enkele interessante gedachte te betrappen bent. Misschien is dat wel een voorwaarde voor succes. Voor succes in de maatschappij moet je tenslotte je ziel verloochenen. Het ene moment zou ik dat ook willen, maar het andere moment ben ik blij dat ik op aarde faal, zodat mijn ziel gered is.’

Ze antwoordde dat mijn opvatting nergens op sloeg. En dat ik arrogant was.

‘Nee,’ zei ik. ‘Het tegenovergestelde is het geval. Ik ben nederig en onderga het leed dapper, met de borst vooruit. Wat jij en andere succesvolle mensen moeten begrijpen is dat wat jullie nastreven lucht en leegte is.

Jullie verzamelen schatten op aarde, waar mot en roest ze zullen aanvreten en uiteindelijk doen verdwijnen. Jouw leven wordt in beslag genomen door je baan. Door de zorgen die je hebt over een bedrijf wat geen ander doel heeft dan winst maken en die winst te continueren. Hoe leeg is dat?

Je bent als een roofdier wat slechts een instinct kan volgen en op zoek is naar vlees. Daarmee ontwikkelt je ziel zich niet. Je verkwanselt je menselijk potentieel. Jij niet alleen. De hele maatschappij is zo. Daarom ben je oppervlakkig gezien goed bezig. Je hoort bij de massa.

Maar mij overtuig je niet met die waanzin. Ik blijf jou en iedereen die zo opgeslokt wordt door wereldse bezigheden dwaas vinden, zielig en verloren.’

Ze lachte minzaam, waarna ik vervolgde:

‘Uiteraard vind ik het wel leuk als je straks de rekening betaalt. Dus ik geef toe dat een goede baan voordelen heeft. Maar toch ben je op de lange termijn slecht af. Ik meen het. Ik heb het gevoel dat ik je moet redden.’

De vrouw zuchtte diep. ‘Matthijs, de enige reden dat ik hier nog ben is dat ik medelijden met je heb.’

‘Ja ja,’ zei ik. ‘Dat zeg je alleen maar omdat je geen tegenargumenten hebt. Waarom draag je geen argumenten aan om jouw leven te verdedigen? Ik val je aan, dus wapen je. Dat zou je sieren.’

Ze keek me fel aan. ‘Je bent gewoon jaloers.’

Ik knikte. ‘Op jouw wereldse succes ben ik jaloers. En op je onnozelheid. De dommen zijn zalig. Wat denk je? Dat ik niet dolgraag zo dom zou willen zijn? Dat ik niet graag gelukkig zou worden van lege bezigheden? Natuurlijk ben ik jaloers!’

‘Waarom verander je jezelf dan niet?’

‘Dat is nu juist het punt,’ zei ik. ‘Mensen zoals jij denken automatisch dat iedereen gelukkig wil zijn dat ook kan bereiken. Maar als je een leven lang bent zoals ik, dan kom je tot de conclusie dat het dragen van wat opgelegd is waardevoller is dan het nastreven van oppervlakkig geluk.

God bepaalt wat ik voel en denk, zo ben ik gedetermineerd. Niet alles is maakbaar. Veel wel, maar niet alles. De essentiële dingen staan zo vast als een huis. Dat heet het noodlot, en is ons gegeven. Wij moeten daarmee dealen. Als ware strijders. Dit leven is een test, meer is het niet. Een test om te bewijzen hoeveel we kunnen dragen.’

‘Ik volg je niet meer,’ zei ze.

‘Oké,’ zei ik. ‘Sorry dat ik zo weinig rekening hou met je gevoelens. Het komt door de antidepressiva, dat vlakt me een beetje af. Die pillen heb ik van jullie gekregen, van de aanhangers van deze verdorven maatschappij. Die pillen geven jullie aan mensen zoals ik zodat we de leegte en oppervlakkigheid van de maatschappij kunnen verdragen. Zodat we niet krankzinnig worden van de leugenachtige slangen die zichzelf en anderen voor de gek houden.’

Vervolgens trok ze een zogenaamd droevig gezicht. ‘Aaah,’ zei ze. ‘Arme Matthijs. Ben je slachtoffer?’

Ik schudde mijn hoofd. ‘Dat is alweer iets wat jullie verdedigers van de maatschappij vaak gebruiken. Degenen die kritisch zijn betichten jullie van slachtoffergedrag. Maar laat me je iets vertellen. Wij buitenstaanders mogen slachtoffers lijken in de maatschappij, de ware slachtoffers zijn jullie. Slachtoffers van de leegte. Er gaat een moment komen dat je begrijpt wat ik bedoel. En dan zul je branden van de pijn. Ik wens het je niet toe, want ik weet hoe het voelt, maar de wet van oorzaak en gevolg is genadeloos. Vergis je niet. Wat een mens zaait, zal hij ook oogsten, God laat niet met zich spotten.’

Toen maakte ze met haar hand een stopteken. ‘Hou nu maar op alsjeblieft,’

Ik lachte. ‘Oké. Laten we van onderwerp veranderen. Het dunkt me dat een luchtiger onderwerp je beter zal bevallen.

Ze knikte. ‘Heel graag.’

‘Vertel mij dan eens,’ zei ik. ‘Waarom reageer je nooit openbaar op mijn blogs?’

En ze begon te praten.

Lees ook: Seksdate?

Deel:
Facebook
Twitter
LinkedIn
Google+

Meer blogs

Maar… Ik zit samen met mijn medepatiënten in een kringetje bij de dagbehandeling van de GGZ. We hebben zojuist de weekplanning ingevuld, een formulier wa...
Einde vakantie De laatste dag op het vakantiepark. Mijn beste vriend kwam langs. We kennen elkaar al vanaf dat we kleine kinderen waren. Hij zag meteen dat het ni...
Mijn eerste werkdag Vandaag was mijn eerste werkdag. Afgelopen nacht sliep ik pas om een uur of vier, want de hele tijd heb ik angstig liggen woelen. Toen om zes uur d...
Leven in zinloosheid Alles wat we doen is zinloos. Ons gezwoeg heeft niets om het lijf. Iedere bezigheid heeft als doel de bevrediging van behoeften, die op hun beurt g...
Wandelen Ik wandel door het park en zie mensen en honden. De viervoeters blaffen en rennen vrolijk rond. De mensen stralen zelfvertrouwen uit. Waarom? Waaro...

Geef een reactie