234

Mijn derde werkdag zit erop. Vandaag ging het een stuk beter. Dat heeft twee redenen.

Ten eerste heb ik een groot deel van de dag alleen gewerkt. In mijn eentje een grote vrachtwagen gelost. Minder gezeur aan m’n hoofd en fysiek lekker moe.

Ten tweede kwam tegen het einde van de dienst een medewerker mij helpen, en dat was lachen. Het is een oude Surinamer en we konden het goed vinden.

Toen ik zei hoe mijn eerste twee dagen waren geweest, begon hij keihard te lachen.

‘Dit is zo’n kut bedrijf,’ zei hij.

Ik dacht: Deze man is te vertrouwen. Ik vertelde hem over mijn blog, en dat ik daar de ervaringen van mijn eerste twee werkdagen had beschreven.

‘Serieus?’ zei hij. ‘Laat mij lezen.’

Ik gaf hem mijn telefoon.

Terwijl hij las, proestte hij het uit. ‘Geweldig,’ lachte hij. ‘Je schrijft goed man.’

‘Bedankt,’ zei ik. ‘alleen de naam van het bedrijf heb ik niet genoemd. Anders krijg ik denk problemen.’

De man maakte een wuivend gebaar. ‘Wat willen ze doen? Naar de rechter?’ en hij begon weer te lachen.

Ik heb zelden zo’n vrolijke en zorgeloze kerel meegemaakt. Ook zei hij meerdere malen dat ik niet zo hard moest werken. Als ik een doos iets te fanatiek op de lopende band gooide, zei hij: ‘Doe rustig man. Wat maak je je druk? Die klote vrachtwagens blijven toch wel komen. Denk liever aan je rug.’

Ik schoot in de lach. ‘Kon ik maar zo relaxt zijn als u.’

Toen keek hij me aan met een serieus gezicht. ‘Je moet veel neuken,’ zei hij. ‘Daar word je rustig van,’ en vervolgens voegde hij er lachend  aan toe: ‘Behalve als die kinderen komen. Dan komt het gezeik.’

Het is een hele wijze man. Al met al heb ik me prima vermaakt. Met een tevreden gevoel verliet ik na afloop het magazijn. Uiteraard na de security gebeld te hebben, want een pasje heb ik nog steeds niet.

search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close