Mijn eerste werkdag

Vandaag was mijn eerste werkdag. Afgelopen nacht sliep ik pas om een uur of vier, want de hele tijd heb ik angstig liggen woelen.

Toen om zes uur de wekker ging dacht ik dat ik droomde. Alles leek wazig. Gelukkig ben ik gevoelig voor cafeïne en na een kopje koffie was ik klaarwakker.

Even later liep ik zo opgewekt mogelijk het magazijn binnen. Samen met nog vier andere uitzendkrachten werden we door een manager ergens in het magazijn achtergelaten.

Er kwam geen uitleg. De vaste medewerkers moesten ons blijkbaar wegwijs maken. De één deed dat liever dan de ander, en hierdoor ontstond verwarring over wie wat moest doen.

Uiteindelijk werd ik de laadruimte van een vrachtwagen ingestuurd. Daar moest ik pakketjes uit lossen. Nou ja, pakketjes, zeg maar gerust pakketten. Grote dozen. Maar ik hou wel van fysieke arbeid, dus dat ging prima.

De sfeer in het magazijn was niet bepaald prettig. Veel chagrijnige mensen. Boze blikken en geschreeuw.

Ik heb geprobeerd me er weinig van aan te trekken, en heel hard gewerkt. Binnen de kortste keren was mijn shirt zeiknat van het zweet.

Wat ik jammer vond, was dat het vaak nogal onduidelijk was wat we moesten doen. Wij uitzendkrachten stonden er soms een beetje verloren bij. Dan voel je je toch bezwaard, omdat je niet werkt. En ik werd bang dat zo’n boos kijkende medewerker zich tegen mij zou keren. Gelukkig gebeurde dat niet.

Soms vroeg ik aan een vaste medewerker wat ik kon doen. Die zei dan nogal nors dat hij geen idee had. En toen ik door iemand werd geroepen voor een taak, kwam even later een andere medewerker vragen waarom ik die taak deed.

‘Omdat je collega dat vroeg,’ zei ik.

‘Onzin,’ zei hij, en liep hoofdschuddend weg. Dat maakte me behoorlijk onzeker. Naar wie moest ik luisteren?

Toen het pauze was, kwamen we erachter dat we het magazijn niet konden verlaten. We hadden geen toegangspas en die hadden we blijkbaar ook nodig om naar buiten te kunnen. We moesten dus telkens via de intercom uitleggen dat we nieuw waren en niet naar binnen of buiten konden. Het schijnt nog wel een paar weken te duren voordat we een pas krijgen.

Je kan duidelijk merken dat het voor het bedrijf geen reet uitmaakt of je daar wil werken of niet. Ze regelen natuurlijk zo nieuwe uitzendkrachten. Een vaste medewerker vertelde me dat sommige van zijn collega’s daarom geen moeite nemen om vriendelijk te doen tegen uitzendkrachten. Ze komen en gaan, dus waarom investeren in een goede band?

Al met al was de eerste dag een beetje kut. Maar waarschijnlijk hoort dat erbij. Alle begin is moeilijk. Fijne avond!

Lees ook: Mijn tweede werkdag

Deel:
Facebook
Twitter
LinkedIn
Google+

Meer blogs

Vrouwen op Tinder De vrouwen op Tinder zijn behoorlijk saai. Ze vragen steeds dezelfde dingen. ‘Hoe is je dag?’ Of: ‘Heb je een leuke avond?’ Of: ‘Ga je nog wat leuk...
‘I have a dream’ Vanochtend werd ik wakker en had een appje ontvangen van een onbekend nummer. Aan de profielfoto zag ik dat het van een oude man was, die ik laatst bi...
God huilt Ten gevolge van het kapitalisme neemt de ellende in de wereld toe. Als de kortzichtige mensen aan de macht blijven, is over vijftig jaar de helft van ...
Tinderdate Het café was zo goed als leeg. De vijfendertigjarige Madeleine zat tegenover me. Bruine ogen, blond haar, een welgevormd gezicht en een slank lichaam....
De pijn voorbij Gisterenavond voelde ik mij ellendig en bang. Wat kon ik doen? Bier halen? De dosis antidepressiva verhogen? De crisisdienst bellen voor troostende wo...

Geef een reactie