Herstel

Ik zal jullie over mijn herstel vertellen.

Nu drie jaar werkloos te zijn geweest, begin ik maandag aan een baan. Het lijkt of hiermee een periode eindigt. Een tijd waarin ik voornamelijk last van mezelf heb gehad.

Drie jaar geleden kwam ik in de bijstand omdat ik de zoveelste baan niet aankon. Of misschien maakte ik mezelf alleen maar wijs dat ik het niet aankon. Hoe dan ook, doordat ik in de bijstand kwam, moest ik verhuizen uit het appartement waar ik acht jaar lang met plezier had gewoond.

Daarna kwam ik in sociale huurwoningen terecht en had tweemaal pech met de buren, waardoor ik uit huis ben gevlucht.

De psychische klachten namen toe. Maar wat er echt aan de hand was heb ik nooit begrepen. Ik heb al vanaf mijn achttiende bij een leger psychologen en psychiaters gelopen. Het heeft nooit geholpen. Ik besloot toen dat ik gewoon niet geschikt voor het leven was.

Ik accepteerde dat ik misschien voor altijd buiten de maatschappij zou staan. Via de gemeente werd ik een paar keer naar een loods gestuurd waar ik stickers op vuilniszakken moest plakken, als tegenprestatie voor de bijstandsuitkering. Maar zelfs dat ging mis.

Ik kwam toen bij het UWV terecht en werd in het doelgroep register opgenomen als arbeidsbeperkte. De dalende lijn zette door.

Ik accepteerde mijn situatie en isoleerde mezelf. Omdat ik nog maar zeven euro per dag te besteden had, kon ik ook niet veel anders.

Toen begon ik te schrijven, en dat ging redelijk goed. Ik dacht: als ik het actieve leven niet aankan, dan ga ik erover schrijven.

Ik stelde mijzelf gerust door te redeneren dat ik al op de helft van mijn leven was, en dat ik de volgende helft alleen nog maar hoefde uit te zitten. Doordeweeks schreef ik, en in de weekenden dronk ik biertjes. In die tijd schreef ik het volgende in mijn dagboek:

‘Ik ben nu 33 jaar. Waarschijnlijk word ik niet veel ouder dan 70. Dat betekent dat ik al bijna op de helft bent. Ik moet accepteren wie ik ben geworden en rustig wachten tot de dood.’

Ik verzon een nieuwe identiteit en noemde mezelf schrijver. Zo’n tien uur per dag werkte ik aan een boek. Het werd afgewezen door de uitgever, maar ik kreeg wel te horen dat ik talent had.

Toen ging ik teksten online plaatsen, bloggen, en het werd tot mijn verbazing veel gelezen. Via de blog kwam ik in contact met iemand, en die wees mij op de invloed van verslavingen op psychische problemen. Ik ging mee naar een meeting van de anonieme verslaafden.

Daar vond ik herkenning. Ik begon na te denken over de invloed van verslaving op mijn leven. Een chronische alcoholist ben ik nooit geweest dus ik twijfelde of ik daar wel thuis hoorde.

Maar langzamerhand zag ik het hele plaatje. Dat niet alleen alcohol en drugs verslavingen zijn, maar dat vluchtgedrag door middel van obsessies ook een verslaving is. Want ik heb altijd alles gedaan om het echte leven te vermijden. Om niet te hoeven voelen. Ik combineerde de dronkenschap in de weekenden met allerlei andere vluchtmethodes doordeweeks.

Deze inzichten maakten me enthousiast. Ik ben zes maanden geleden in één keer met een hoge dosis antidepressiva gestopt. Dit was een te grote stap. Mijn persoonlijkheid veranderde. Van een afgestompte en geïsoleerde man veranderde ik in een huilend kind dat behoefte had aan contacten met anderen.

Maar dat was helaas niet alles. Er kwamen steeds meer psychische klachten. Nu mijn oude copingstijl was weggevallen, bleek ik helemaal niet meer te weten hoe ik met het leven moest omgaan. Ik twijfelde aan alles. Naar meetings van de anonieme verslaafden durfde ik niet meer te gaan. In plaats daarvan kwam ik bij de GGZ terecht. Een acute dagbehandeling. Dat maakte het nog erger.

Een depressie volgde en ik kreeg zulke vreemde angsten dat ik dacht gek te worden. Mijn weerstand om weer aan de antidepressiva te beginnen was groot, maar omdat ik steeds meer zelfmoordgedachtes kreeg, moest ik iets doen. Vrienden en familie waren ook radeloos, en zo besloot ik toch weer antidepressiva te nemen.

Een maand geleden verhuisde ik naar een andere woning. De angsten bleven maar ik voelde ook dat ik weer wat afgevlakt werd door de antidepressiva. Even was ik bang weer de afgestompte man te worden die zich had neergelegd bij zijn lot. Dat gebeurde gelukkig niet. Ik bleef behoefte houden aan contacten en bezigheden.

Ik besloot weer naar een meeting te gaan, ditmaal van de AA ( Alcoholics Anonymous ). Daar vond ik veel warmte en begrip, maar ook een duidelijke richting en vertrouwen op een hogere macht, iets dat erg bij mij past. Sinds ik als puber het werk van de filosofen Spinoza, Augustinus en Kierkegaard heb gelezen, weet ik dat God bestaat. Die rationele en filosofische wijze van geloof sluit goed aan bij het gevoelsmatige geloof in God dat ik al van kinds af aan heb.

Inmiddels ga ik elke avond naar een meeting van de AA. Zoals ik in deze blog schreef, leer ik veel. Het gaat bij de AA om actie. Om dingen doen in plaats van te denken. Onder de mensen komen, werken en nederig zijn. Jezelf minder belangrijk vinden en de aandacht richten op de omgeving. Iets waar ik erg aan moet wennen maar waarvan ik geloof dat het de sleutel tot verandering is. De AA is voor mij de leer van Jezus in een notendop.

Ik bel nu elke dag mensen. De afgelopen weken heb ik al meer mensen gebeld dan de afgelopen jaren. Zo kom ik uit mijn isolement.

Maandag ga ik werken. Het is een fulltime baan en ik zal het zeker moeilijk krijgen, maar toch heb ik het gevoel dat het nu anders zal zijn. En ook als het teveel blijkt, dan vind ik misschien wel parttime werk. Uiteindelijk wil ik weer iets met mijn SPH diploma doen, en het liefst zelf ooit verslaafden helpen.

Ik heb geen zelfmoordgedachtes meer. Het depressieve gevoel is minder. Als ik een paniekaanval krijg, dan volgt daarop geen wanhoop. In plaats daarvan vraag ik God om kracht, of ik bel mensen.

Natuurlijk vind ik het leven niet ineens leuk ofzo. En natuurlijk ben ik niet ineens een goed mens. Het wordt een lange weg. En al is het vertrouwen nog klein, het groeit met de dag.

Ik heb weer hoop op de toekomst. Meer dan ik ooit heb gehad. Daarvoor dank ik God, en de mensen die Hij op mijn pad heeft gebracht.

f_0491Lees ook: Ochtendritueel

Deel:
Facebook
Twitter
LinkedIn
Google+

Meer blogs

Mijn held Soms heb je helden nodig in je leven, om je aan op te trekken. Mijn held is een klein mannetje uit de sportschool. Hij is een jaar of vijftig en heel ...
Beschikbaar voor werk Ik wil weer wat gaan doen met mijn leven. Graag zou ik aan het werk willen. Mocht iemand iets weten, ik ben beschikbaar. Schrijven kan ik het beste...
LinkedIn volk Veel mensen op Linkedin nemen zichzelf en hun baan serieus. Dit is onterecht. Zij zijn dwalende wezens die maar wat doen. Dat veel mensen op Linked...
No surrender Naar aanleiding van de documentaire ‘Captain Henk’ over de leider van No Surrender, heb ik besloten mij aan te melden bij de motorclub. Het lijkt m...
Een vrouw als baas? Ik hing vanochtend uit het raam te roken toen mijn buurman beneden met zijn aktetas naar de auto liep. Het is een ambtenaar met een kale kop en een ro...

Geef een reactie