211

Vanochtend belde Madeleine. Ze zei haar baan kwijt te raken en klonk nogal overstuur.

‘Niet zo krijsen,’ zei ik. ‘Ik ben net wakker.’

Ze vertelde een saai verhaal over bezuinigingen en reorganisatie.

‘Tja,’ zei ik nadat ze was uitgeraasd. ‘Wat doe je eraan, hé?’

‘Pfff, mister empathie.’

‘Je kunt voor mij komen werken,’ zei ik. ‘Als mijn manager.’

‘Jezus,’ riep Madeleine. ‘Je luistert niet!’

‘Sorry. Maar je had toch een saaie baan?’

‘Mathijs, ik ga ophangen.’

‘Nee, nee, het spijt me. Ik ben net wakker, mijn emphatisch vermogen moet nog op gang komen. Meestal na het eerste kopje koffie. Kom vanavond anders langs?’

‘Oké,’ zei ze. ‘Tot vanavond,’ en ze hing op.

Jeetje, dacht ik, dat je zo overstuur kan raken omdat je een baan kwijtraakt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close