Twijfels

Ik zit op de bank. Het is stil in huis, alleen de ventilator zoemt. Een gewoonte uit mijn vorige huis waar ik overlast ervaarde, en angst voor geluiden bij de buren aan heb overgehouden.

Gisteren was een drukke dag. Ik heb een bank in elkaar gezet en nog wat klusjes. Tussendoor werkte ik aan m’n boek en blogs. Een vriend belde en zei dat ik goed klonk, zoveel beter dan een maand terug.

Maar nu ik hier zo zit, op de stille zondag, met niets te doen en niemand om te bellen, komt de pijn terug.

Laats ben ik weer bij een bijeenkomst van de anonieme verslaafden geweest. De afgelopen zes maanden heb ik nauwelijks gedronken, op een paar keer enkele biertjes na. Maar dat was dezelfde periode als dat ik geen antidepressiva slikte. Toen was ik er zo ellendig aan toe dat ik er niet aan moest denken om te drinken, want dat zou gevaarlijk zijn.

Het is vreemd, maar nu ik weer antidepressiva slik, komt het obsessieve gedrag ook terug. Ik ben heel actief, constant bezig met zoeken naar dingen die me afleiden.

Het is alsof ik de pijn meestal niet voel, en om dat zo te houden externe dingen of middelen nodig heb.

Gisterenavond, na die drukke dag, kon ik niet gewoon rustig op de bank tv kijken. Daar was ik veel te onrustig voor. Dus ging ik op Tinder vrouwen vragen voor een date.

Toen dat niet lukte, ben ik als een idioot gaan eten. Pizza, ijs, en meteen daarna chips en twee zakken snoep. Maar de onrust bleef, alsof ik iets moest. Toen dacht ik voor het eerst sinds lange tijd aan in mijn eentje alcohol drinken. Gewoon een paar blikjes bier halen bij de avondwinkel. Ik heb het niet gedaan, mede omdat ik geen geld heb.

Ik kijk naar de deur die naar het balkon leidt. Daar durf ik niet te komen omdat ik bang ben dat de buurman tegen me aan gaat praten. Het is een vriendelijke man, maar hij praat veel en ik weet niet hoe ik het af moet kappen. Dus kom ik er helemaal niet meer.

Mijn psycholoog zei dat ik het alsnog moet doen. Ik heb het beloofd maar nog niet gedaan want ik ben nog steeds een angstige kneus. Alleen overschreeuw ik mezelf vaker en vlucht in obsessies.

Ik ben ook verslaafd aan negatieve emoties. Soms, als ik iets heel eng vind, dan stel ik mezelf gerust met de gedachte dat ik nog altijd de keuze heb om zelfmoord te plegen, omdat die mogelijkheid mij rust geeft.

Misschien is het stom dat ik dit schrijf, maar het is alsof ik tegen een vriend praat. Waar komt die behoefte aan mezelf uitten vandaan? Aandacht neemt de problemen niet weg.

Meditatie was vroeger mijn stokpaardje, alleen het lukt me niet, de gevoelens zijn niet te temmen. Het enige wat helpt is vluchten in activiteiten.

Ik kijk naar de bank waarop ik zit, gloednieuw en mooi, gekregen van mijn moeder. Het stemt me droevig, want ik denk niet dat ik het waard ben om in te investeren. Alles glipt me door de vingers.

Ik hoop dat ik vanzelf weer wat vertrouwen krijg. Dat ik word opgeslokt door de wereld, en mijn twijfels zal vergeten. Dat hoop ik.

Angst voor geluidenLees ook: Coolblue

Deel:
Facebook
Twitter
LinkedIn
Google+

Meer blogs

Vuur Ik fiets langs een groot huis, en zie een grijze man bij de oprit staan. Hij draagt een Ralph Lauren overhemd en zijn gezicht staat ernstig. Niet echt...
Wees eerlijk over je leugens Praat niet over eerlijkheid, begin er niet over. Juist mensen die eerlijkheid prediken zijn de grootste leugenaars. Als een mens simpelweg zou erkenne...
Obsessief gedrag Sinds een paar dagen ben ik mijn website aan het veranderen op WordPress. Ik vind dat leuk maar doe het heel obsessief. Er waren een aantal dingen die...
Aanbod van drugsdealer Drie jaar geleden heb ik voor het laatst cocaïne gesnoven. De dealer van toen, stuurt me nog steeds berichtjes. Terwijl ik al meerdere keren heb ge...
Ik moet iets doen De laatste dag van de week van de acute dagbehandeling bij de GGZ. We zitten in een kring en de begeleidster vertelt dat we geheugentraining gaan d...

Geef een reactie