167

Vandaag was ik aan het klussen in mijn nieuwe huis, toen de deurbel ging. Het was de onderbuurvrouw. Ze vertelde nogal last gehad te hebben van de vorige bewoner, en vroeg of ik een isolerende ondervloer wilde leggen.
‘Komt goed,’ zei ik.

Even later ging de deurbel weer. Het was de vorige bewoner die de post kwam halen. ‘Ik wens je veel succes hier,’ zei hij met een knipoog. Hij vertelde dat de onderbuurvrouw om de haverklap de politie belde vanwege geluidsoverlast. En dat hij blij was daar weg te zijn.

Toen ik verder ging met klussen, durfde ik nauwelijks geluid te maken. Op mijn tenen liep ik door het huis, bang dat de onderbuurvrouw zich zou storen.

M’n gedachten sloegen op tilt. ‘Deze woning is foute boel. Straks durf ik me niet meer te bewegen.’

Ik probeerde er realistische gedachten tegenover te zetten. ‘Een rustigere huurder dan ik bestaat er nauwelijks. Misschien was de vorige bewoner erg druk.’

Maar deze gedachten namen de angst niet weg. Ik was blij na het klussen weer weg te kunnen. Een slecht teken, want ik moet daar straks wonen…

Shit. Houdt het dan nooit op?

search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close