162

Mijn telefoon gaat, het is Lesley, een goede vriend.

‘Yo,’ neem ik op.

‘Gozer,’ zegt hij. ‘Je hebt super veel reacties ontvangen op je blogs over LinkedIn. Mensen zijn nogal boos.’

‘Inderdaad. Snap jij waarom?’

‘Tja, omdat mensen niet aangevallen willen worden op iets dat belangrijk voor hen is. LinkedIn en werk vormen hun identiteit. Als iemand dan zegt dat het allemaal onzin is, worden ze boos.’

‘Maar ze kunnen toch wegklikken?’

‘Nee, want boosheid helpt hen de illusie in stand te houden. Zelf weten ze ook wel dat hun baantjes en LinkedIn activiteiten niets voorstellen. Dat weet elk mens. Alleen het is pijnlijk om te horen. Daarom maken ze zichzelf wijs dat het aan jou als schrijver ligt. Jij bent het object dat irritatie veroorzaakt. Daarom vallen ze aan in plaats van dat ze wegklikken.’

‘Wijze woorden,’ lach ik.

‘Ja, maar als je schrijft om hen te overtuigen kan je beter stoppen. Niemand wil horen dat een groot deel van zijn of haar leven eigenlijk niets voorstelt. Mensen geloven liever in zoete leugens dan de bittere waarheid.’

‘Nou, ik heb liever de bittere waarheid,’ zeg ik. ‘Jij toch ook?’

‘Ja,’ lacht Lesley, ‘Maar wij zijn gek. Mensen zoals jij en ik horen niet bij de maatschappij, dus hoeven we de leugens niet over te nemen.’

‘Dus wij zijn in het voordeel?’ vraag ik.

‘Nee. Het is prettiger als je bij de kudde hoort. Je kunt je beter aanpassen aan de massa.’

‘Aha, oké. Dan zal ik voortaan over andere dingen schrijven.’

‘Goedzo,’ zegt Lesley. ‘Waarover gaat je blog vandaag?’

‘Over dit gesprek.’

search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close