In het park

Ik heb in het park geslapen. Vannacht om drie uur werd ik wakker. Het was koud in mijn korte broek. Ik had me slecht voorbereid. Opnieuw in slaap vallen lukte niet.

Toen ben ik naar huis gegaan, in de hoop dat het bij de bovenburen rustig zou zijn. Dat viel tegen. Het feest was nog in volle gang.

Plotseling werd ik woedend. Het is onrechtvaardig dat een bovenbuurman mijn leven zuur maakt. Hij is een vluchteling en er leven meerdere medevluchtelingen in zijn huis. Daardoor is het altijd herrie. Terwijl je daar maar met één persoon mag wonen.

Hij heeft geen laminaat op de vloer en ze dansen en feesten op het beton. Alles dringt door. Waarom kan iemand geen rekening houden met zijn medemens?

Door deze situatie ben ik al maanden op de vlucht, op zoek naar slaapplekken. Zowel financieel als emotioneel ben ik uitgeput.

Vandaag heb ik de woningbouw gemaild. Ze hebben mij vier maanden geleden een andere woning toegezegd. Vier maanden!

Ik heb in de mail gezet dat er géén woongenot is, en dat ik wel elke maand netjes de huur betaal. Nu heb ik om tijdelijke vervangende woonruimte gevraagd.

Waarschijnlijk zal ik geen gehoor vinden. Zolang je de huur betaalt kan het ze verder weinig schelen.

Hoe dan ook, vannacht ga ik weer in het park slapen, maar nu neem ik een deken mee. En ik hoop ooit in een normaal huis te kunnen wonen. Niets is waardevoller, dat heb ik inmiddels wel geleerd.

search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close