Nacht

Het is half twee in de nacht, en ik zit in een leunstoel. Het gestommel en gebonk bij de bovenbuurman irriteren me. Ik ben bang.

Slapen lukt niet. Na de dagbehandeling ben ik naar de sportschool geweest, heb een uur gewandeld en met een vriend afgesproken. Veel gedaan dus, zodat ik moe zou zijn in de avond. En ik ben inderdaad doodmoe, maar kan alsnog niet slapen.

De tintelingen in mijn lichaam voelen als scherpe naalden. Ik steek een sigaret op. Psychologen beweren dat je angsten moet overwinnen door jezelf bloot te stellen.

‘Je gedachtes zorgen voor de gevoelens,’ zeggen ze. ‘Als je de gedachtes veranderd, dan gaat de pijn weg.’

Dus ik verander de gedachtes. Ik denk nu: Het geluid is niet erg. Het is slechts geluid. Ik ben veilig en er is niets aan de hand.

Het veranderd weinig. Met een ruk kom ik overeind uit mijn stoel.

‘Er is een uitweg,’ zeg ik hardop, terwijl ik bij het raam ga staan dat ik opendoe. Ik snuif de frisse lucht op en richt mijn blik op de donkere hemel.

Als ik weg wil uit dit huis, moet ik dat gewoon doen. De huur opzeggen. Zonder vervangende woonruimte. Dan word ik dakloos, maar alles beter dan dit.

Ik gooi de sigaret naar buiten, doe het raam dicht en ga vervolgens met mijn kleren aan op bed liggen. Rustig adem ik in en uit, net zo lang tot ik in slaap val.

De volgende ochtend zit ik bij de dagbehandeling van de GGZ.

‘Hoe was de afgelopen avond?’ vraagt de begeleidster aan mij.

‘Kut,’ zeg ik. ‘Ik heb weinig geslapen en veel angst.’

‘Aha,’ zegt ze. ‘Je hebt niet zo’n leuke nacht gehad dus. Heb je ook nog positieve ervaringen?’

Ik haal mijn schouders op.

‘Matthijs,’ zegt de begeleidster ongeduldig terwijl ze me over haar bril aankijkt. ‘Je kunt toch wel één positieve ervaring bedenken?’

Ik denk even na. ‘Toen ik midden in de nacht het raam opendeed en de buitenlucht opsnoof, was dat erg prettig.’

‘Heel goed,’ zegt de begeleidster, ‘We richten ons hier op de positieve ervaringen, want omdat je depressief bent zie je de dingen veel te somber. Dat komt door je ziekte. Snap je dat?’

Ik voel geen kracht om ertegenin te gaan. Dus knik ik gehoorzaam.

De begeleidster glimlacht goedkeurend, waarna ze zich op de volgende patiënt richt.

En ik besluit dat dit mijn laatste dag bij de GGZ is.

BovenbuurmanLees ook: Bier

Deel:
Facebook
Twitter
LinkedIn
Google+

Meer blogs

Wooonruimte gezocht Ik zoek per direct woonruimte. Momenteel verblijf ik bij mijn moeder omdat het thuis niet meer ging door geluidsoverlast. Via de sociale woningbouw...
Boze reacties op Linkedin In vorige blogs heb ik beschreven dat de meeste LinkedIn leden zichzelf te serieus nemen. Ook hun huichelachtige praktijken heb ik benoemd. Het bleek ...
Mijn derde werkdag Mijn derde werkdag zit erop. Vandaag ging het een stuk beter. Dat heeft twee redenen. Ten eerste heb ik een groot deel van de dag alleen gewerkt. I...
Vliegenmepper Ik heb vandaag een elektronische vliegenmepper gekocht. Slechts 1,70 euro bij de Action. Een fantastisch ding. Het grootste voordeel is dat de vliege...
Afbouw antidepressiva, laatste stap Het is zover. Vandaag voor het eerst in vijftien jaar geen antidepressiva genomen. Nu is het afwachten. Omdat ik er toch wel beetje bang voor ben lees...