Maar…

Ik zit samen met mijn medepatiënten in een kringetje bij de dagbehandeling van de GGZ.

We hebben zojuist de weekplanning ingevuld, een formulier waarop we moeten schrijven wat we per dag van plan zijn te gaan doen.

De begeleidster kijkt vragend naar Nora, een meisje van een jaar of twintig. ‘Wat ga jij vanavond doen?’ vraagt ze.

Nora staart naar het formulier in haar handen, en zegt dat ze twijfelt tussen het huis schoonmaken en afspreken met een vriendin.

‘Je moet een keuze maken,’ zegt de begeleidster.

Het meisje beweegt onrustig. ‘Maar….’

‘Geen ge-maar,’ snauwt de begeleidster.

Het meisje begint te huilen. ‘Ik vind beslissingen nemen moeilijk,’ snikt ze. ‘Afspreken met mijn vriendin is leuk, maar….’

‘Nee!’ zegt de begeleidster. ‘Geen ge-maar. Ik wil dat je nú een keuze maakt.’

‘Oké, stamelt Nora. ‘Dan ga ik mijn huis wel schoonmaken.’

De begeleidster kijkt tevreden. ‘Heel goed, meisje.’

Vervolgens richt ze zich op mij. ‘En jij? Wat zijn jouw plannen voor vanavond, Matthijs?’

Ik schraap mijn keel en begin te vertellen.

search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close