Geloof houden in een zware tijd

Zes maanden geleden ben ik gestopt met antidepressiva. De daarop volgende periode is mijn leven een chaos geworden.

Extreme angst en paniek zorgde ervoor dat ik de geluidsoverlast niet langer kon verdragen en uit mijn huis vluchtte.

Angstig ben ik altijd al geweest, maar dit was van een andere orde. Het is onmogelijk te beschrijven of uit te leggen. ( Mocht je toch willen weten hoe het voelt, onderdruk dan voor vijftien jaar je emoties met pillen en stop vervolgens. )

De angst kwam niet alleen, maar werd vergezeld door slapeloosheid, depressie en emotionele infantiliteit, ik was als een driejarig kind.

Toch was dit alles nog te hanteren. Ik wandelde, sportte, at gezond en sprak zoveel mogelijk af met vrienden. De hoop bleef.

Tot sinds een paar weken terug ook allerlei dwanggedachten door mijn hoofd begonnen te spoken. Dat is behoorlijk enge shit.

Via de crisisdienst kwam ik bij de acute dagbehandeling van de GGZ terecht. Deze ‘behandeling’ bestond uit tekenen, koffiedrinken en praten over waaruit je avondeten bestaat. Dit alles onder begeleiding van verpleegsters die tegen je praten alsof je een verstandelijk beperkte kleuter bent. Daar hoef ik geen hulp van te verwachten, wist ik al snel.

Omdat ik steeds gekker leek te worden heb ik besloten dat het genoeg was. Vier dagen geleden ben ik weer met antidepressiva begonnen. Lexapro, Escitalopram.

Ondanks mijn weerstand tegen pillen, besef ik me dat het voor nu mijn redding kan zijn. Om de opbouwfase door te komen waarin de klachten toenemen, heb ik de GGZ meerdere keren om opname gevraagd. Dat was niet mogelijk. Dus slaap ik de ene nacht bij een vriendin op de bank, de ander bij mijn moeder en soms in de auto.

Zowel mijn omgeving als ikzelf worden moe van de situatie. Het duurt nu al een tijdje en het is moeilijk in een goede uitkomst te blijven geloven.

Vooral de dwanggedachten baren mij zorgen. Als ik auto rijd kan ik de gedachte een ruk aan het stuur te geven niet uit mijn hoofd krijgen. Als ik langs een spoorweg wandel durf ik niet naar de trein te kijken. Ik beeld mij allerlei enge dingen in, en vervolgens kan ik het niet uit mijn hoofd zetten. Ze noemen het ‘obsessief compulsieve stoornis ( OCD )’ Weer een nieuwe diagnose die ik bij kan schrijven.

Binnenkort kan ik bij PsyQ terecht, waar ik een intake op de angst poli heb. Hopelijk kunnen ze mij advies geven over hoe ik mijn zieke geest kan repareren.

Als ik iets geleerd heb deze periode, is het dat je altijd nóg gekker kan worden dan je al bent. Dieptepunt bereikt? Vergeet het maar. Het kan veel dieper.

Geloof houden is nu het belangrijkste. Juist als je gevoelsmatig geen enkel lichtpuntje meer ziet, moet je je vasthouden aan iets hogers.

Voor mij zijn dat een aantal mensen die me onvoorwaardelijk steunen ( ik hou van jullie ) en ook God. Ik luister veel naar dat christelijke liedje met die mooie tekst: God will make a way, if there seems to be no way. He works in ways we cannot see, he will make a way for me.

Geloof houden is mijn opdracht. Vanuit een depressieve geest bedenken dat het slechts mijn geest is die alles somber ziet. En dat die geest kan veranderen.

Ik ga ervoor. Fijne avond!

Gestopt met antidepressivaLees ook: Maar…

Deel:
Facebook
Twitter
LinkedIn
Google+

Meer blogs

Angst Vanochtend ben ik bij de spoeddienst van Parnassia geweest. Ik heb verteld over de klachten die ik ervaar sinds ik gestopt ben met antidepressiva. En ...
Gekte Vanmiddag is er iets gebeurd waardoor ik mij weer besef hoe gek ik ben. Hoe kwetsbaar en angstig. Toen ik op de bank lag, klonk de deurbel. Ik deed...
Coolblue Wie heeft er niet af en toe een stofzuiger, computer of televisie nodig? Een wasmachine, smartphone of elektrische tandenborstel? Wij allemaal, bes...
Gevaarlijke liefde! Beste volgers, afgelopen vrijdag heb ik een risico genomen. Ik heb gezoend met Madeleine, het leek wel liefde. Als ik niet zo’n grote dwaas was, ha...
Vanavond een drankje drinken? Ik log in op Tinder. Aan zo’n vijftig vrouwen tegelijk stuur ik: ‘Zin om vanavond ergens wat te drinken?’ De reacties druppelen langzaam binnen. Ik...