144

Ik zit op een zonnig terras. Mijn tweede glas bier is bijna op. Ik heb vijf maanden niet gedronken dus het slaat behoorlijk aan. Een wazig gevoel.

Het terras zit vol met vrolijke mensen, ze lachen en tieren. Vroeger zat ik vaak alleen in de kroeg, en dan dronk ik net zo lang tot ik vreemde mensen durfde aan te spreken. Soms leverde dat grappige situaties op. Meestal eindigde het in dronkenschap. Dan wist ik de volgende ochtend niets meer van de avond ervoor.

Ik steek een sigaret op, sluit mijn ogen en probeer me voor te stellen dat ik weer net als vroeger ben. Zorgeloos de weg kwijt.

De warmte van de zon op mijn gezicht en de gloed van alcohol voelen lekker. En terwijl ik geniet, denk ik aan de beroemde openingsregels uit de Goddelijke Komedie van de dichter Dante.

Op het midden van mijn levenspad gekomen,

bevond ik mij in een donker woud

want ik had de verkeerde weg genomen.

Op een bepaalde manier denk ik dat deze woorden iets zeggen over de huidige periode in mijn leven. Ik bevind me in een donker woud. Maar welke verkeerde weg heb ik genomen? Die van antidepressiva en alcohol?

Ik glimlach, kom overeind en loop het café binnen naar de bar. Het barmeisje kijkt me vragend aan. Ik tik met m’n vinger op het lege glas in m’n hand.

Ze knikt, pakt het glas en tapt het vol. En ik drink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close