138

Mijn eerste dag van de acute dagbehandeling bij de GGZ. Ik zit aan een tafel in een soort klaslokaal. Ik staar naar de klok. Nog een uur tot de volgende pauze.

De mensen om me heen, psychiatrische patiënten, zijn aan het tekenen. Een begeleider loopt langs de tafels en observeert ons.

Er wordt niet gesproken. Alleen het geritsel van papieren en potloden is te horen.

Ook ik heb een vel papier voor me liggen. Het is de bedoeling dat ik iets teken. Ik zou niet weten wat.

Dan begint een oudere vrouw aan tafel te hoesten. Aan de andere kant van het lokaal zegt iemand met monotone stem: ‘gezondheid!’

Vervolgens hoest de vrouw nogmaals, en weer zegt dezelfde stem op dezelfde toon: ‘gezondheid!’

Met tegenzin pak ik een potlood, en teken een sportwagen. Als kind droomde ik dat ik later in een Ferrari zou rijden. Als kind wilde ik later rijk worden. Een succesvolle zakenman.

Het is anders gelopen. Ik maak een tekening bij de GGZ.

Ik voel tranen branden. Met mijn hoofd steun ik op m’n hand en doe alsof ik aandachtig teken.

En ik kijk weer op de klok. Nog vijftig minuten tot de pauze.

Advertenties
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close