Bij de crisisdienst

Het is zaterdagochtend. Met bonkend hart lig ik in bed. Ik heb oordoppen in en druk tegen beide kanten van mijn hoofd kussens zodat het geluid dempt. Maar het gebonk van de bovenburen klinkt door.

Een dag eerder heb ik antidepressiva genomen, en nu is de paniek nog extremer dan normaal. De angst is zo hevig dat ik niet meer helder kan denken, waardoor de enige gedachte is dat de geluidsoverlast nooit meer voorbijgaat.

Ik zie telkens een flatgebouw voor me, waar ik vanaf wil springen.

Op dat moment belt een vriend. ‘Ik wil niet meer,’ zeg ik. ‘Ik denk alleen nog aan het einde.’

Hij zegt dat ik de huisartsenpost moet bellen. Dat doe ik.

Even later zit ik in het ziekenhuis, tegenover een man van middelbare leeftijd. Met bevende stem vertel ik over de afgelopen nacht. Over dat ik antidepressiva heb ingenomen en dat de angsten onhanteerbaar zijn. Dat de wens tot zelfdoding concrete vormen aanneemt.

De man knikt terwijl zijn vingers over het toetsenbord glijden. Dan zegt hij contact op te nemen met de crisisdienst van de GGZ.

Ik word gevraagd weer in de wachtkamer plaats te nemen. Intussen is mijn beste vriend gearriveerd. Huilend val ik in zijn armen. Ook mijn broer is er, en met zijn drieën nemen we plaats in de wachtkamer.

Een kwartier later word ik opgehaald door twee vrouwen, een psychiater en verpleegkundige. We komen in een klein kamertje te zitten. Ook de vriend en mijn broer zitten bij het gesprek.

Ze vragen veel. Ik antwoord, maar voel me afwezig. Er wordt over medicatie gesproken, Efexor zou te heftig zijn om nu mee te starten. De psychiater heeft het over Citalopram, een andere antidepressiva. Ik luister. Het is alsof ze van ergens heel ver weg praat. Vanuit een andere wereld.

‘Mevrouw,’ zeg ik na een poosje. ‘Ik durf niet naar huis. Mijn lichaam reageert te heftig op geluid. Ik bevries en denk alleen nog aan de dood.’

Vervolgens informeer ik naar de mogelijkheid tot opname. De psychiater vindt dat geen goed idee. Ze begint weer over de Citalopram. Ik moet elke dag een druppel nemen.

‘Maar mevrouw,’ zeg ik. ‘Waar lijd ik aan? Waarom verkramp ik bij het minst geringste? Hoe kan ik leven in een huis waar ik voortdurend gebonk hoor, waardoor ik niet meer slaap of eet? Is er geen andere oplossing dan medicatie?’

Ze zegt dat ik eerst stabiel moet worden. Daarvoor moet ik Citalopram nemen en nog een middel, Ketamine, versta ik.

‘Ketamine?’ vraag ik verbaasd.

Er klinkt gelach in de kamer.

‘Nee,’ zegt de psychiater. ‘Quetiapine, voor tijdens de nacht.’

Ik haal mijn schouders op. De tijd om bedenkingen bij medicatie te hebben is voorbij. Ik kan beter doen wat de dokter zegt.

We nemen afscheid van de twee vrouwen van de crisisdienst, en gaan vervolgens naar de apotheek die in het zelfde gebouw zit.

Eenmaal buiten laat ik meteen een druppel uit het flesje Citalopram op mijn tong vallen. De smaak doet me denken aan de XTC die ik vroeger nam op dansfeesten.

‘Het smaakt naar XTC,’ zeg ik tegen mijn broer.

‘Drink dan maar meteen het hele flesje leeg,’ zegt hij. ‘Dan heb je een leuke dag.’

Ondanks alles moet ik lachen. We gaan met de auto terug naar mijn huis. De vriend raadt me aan om te douchen.

‘Stink ik?’ vraag ik.

‘Nou,’ zegt hij. ‘Iets ruikt er heel erg naar zweet.’

Dan besef ik me al bijna een week niet gedoucht te hebben.

Ik stap onder de douche, pak mijn koffer en we vertrekken richting het huis van mijn moeder.

En de emotionele achtbaan dendert voort.

DT1947Lees ook: Acute dagbehandeling

Deel:
Facebook
Twitter
LinkedIn
Google+

Meer blogs

Vaccinaties voor kinderen Vaccinaties voor kinderen hoeven niet perse iets goeds te zijn. Ziektes zijn er niet voor niks. De natuur heeft overal een bedoeling mee. Mensen wi...
Klote dag Ik heb een klote dag. Net had ik een blog geschreven en geplaatst, maar hij is weer verdwenen. Soms heb ik ruzie met WordPress. Omdat ik geen zin h...
Doe weg, dat etiketje Voor jou, gevoelige medemens, bestaat een naam. Men noemt je hoog gevoelig. Het zoveelste etiketje waarmee mensen die anders zijn bestempeld worden. ...
De zee Na de date rijd ik naar de kust. Ik parkeer de auto, en wandel door de duinen naar het strand. Daar ga ik in het zand zitten, met mijn blik op de zee ...
Tranen van vreugde Ik voel me al een paar dagen achter elkaar goed. Dat maakt me heel blij. Tegenwoordig ga ik bijna elke avond naar een meeting van de AA. Vandaag be...

Geef een reactie