132

Vanochtend ben ik bij de spoeddienst van Parnassia geweest. Ik heb verteld over de klachten die ik ervaar sinds ik gestopt ben met antidepressiva. En dat angst mijn grootste probleem is.

Verder zei ik liever niet weer met pillen te beginnen, maar via exposure technieken de angsten te willen bestrijden.

Ze vroegen of ik suïcidale gedachtes had.

‘Ja,’ zei ik. ‘Dat speelt wel eens door mijn hoofd, maar ik zal er nooit een eind aan maken. Ik denk namelijk dat het lijden na de dood doorgaat. Ik geloof in reïncarnatie.’

‘Hoe komt dat zo?’

‘Aangezien wij mensen ons bewustzijnsmomenten van vele jaren terug kunnen herinneren, uit onze jeugd bijvoorbeeld, geloof ik dat de geest een continue bestaansvorm is, los van materie.

Daarnaast zijn er gevalsbeschrijvingen bekend van kleine kinderen die details konden benoemen uit hun vorige levens. Ze wisten namen en gebeurtenissen uit de dorpen waar ze hun vorige levens hebben gewoond. Na onderzoek onder de bewoners bleken die te kloppen.

Dat brengt me tot de conclusie dat de dood slechts een overgang van de geest naar een andere levensvorm is. En als de geest op het moment van overlijden lijdt, zal dit consequenties hebben voor een volgend leven. Daarom zal ik er nooit vrijwillig uitstappen. We moeten ons lot dragen.’

‘Aha,’ zei de hulpverlener terwijl zijn vingers vliegensvlug over het toetsenbord gleden.

Na nog wat vragen gesteld te hebben over vooral mijn angsten, vroeg hij of ik in de wachtruimte plaats wilde nemen. Hij zou overleg plegen met een collega.

Een kwartier later werd ik geroepen. Ze hadden besloten dat ik word aangemeld bij de ‘angst poli.’

Ik zei dat een goed idee te vinden. Al met al was het een goed gesprek, en ik ben blij met de uitkomst.

De komende tijd is angst mijn tegenstander. Om dat te bekrachtigen denk ik erover een T-shirt te kopen met de tekst: No fear

Fijne avond!

search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close