Positief zijn!

Iemand vertelde me vandaag dat ik wat positiever moet worden. Misschien is dat waar.

Ik vraag me voortdurend af wat mijn probleem is. Ben ik ooit stabiel geweest? Ja, maar dat was met medicatie, alcohol en Tinder tot ik er bij neer viel. Een heel ander mens was ik toen. Op het eerste gezicht mentaal ijzersterk. Een brede lach.

Nu is het anders. Doordat ik niet meer verdoofd ben, slaat mijn emotionele brein voortdurend op tilt. En ik kan met mijn verstand de paniek niet bedwingen.

Neem nou bijvoorbeeld afgelopen nacht: Het stormde en ergens rammelde een deur. Ik lag te woelen, was kortademig en kon de slaap niet vatten. Serieus, door een rammelende deur! Hoe diep kan je zinken? Toen ben ik door het huis gelopen op zoek naar de deur die rammelde. Maar ik vond hem niet. Het was misschien bij de buren.

Ik kon niet slapen en zei steeds tegen mezelf: ‘Ik moet positief zijn.’

Donderdag heb ik een afspraak bij de spoedpoli van Parnassia. Ik vraag me af wat ze gaan zeggen. Dat ik positief moet zijn? Een pilletje erin?

Ik twijfel. Is het probleem dat ik gestopt ben met antidepressiva en alcohol? Zijn dat essentiële beschermlagen?

Of is het probleem dat ik nooit geleerd heb te leven zonder die dingen? En als dat zo is, hoe leer ik dat dan? Hoe krijg ik dat vervloekte emotionele brein onder controle?

Gewoon doorgaan is denk het beste. Positief zijn. Genieten van de kleine dingen en zo. Vanavond voetbal kijken, dat vind ik leuk. En dan maar hopen dat ik een beetje normaal kan slapen.

search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close