Onzeker

Ik zit op een bankje in de duinen. Het weer is zacht en zonnig, de vogeltjes fluiten. Een rustige omgeving, terwijl het inwendig stormt.

Sinds ik definitief besloten heb geen antidepressiva meer te nemen, voel ik me klein, bang en onbestendig.

Een fietser groet me in het voorbijgaan. Verlegen mompel ik iets terug.

Vroeger had ik zelfvertrouwen. Hoe kan dat zomaar weg zijn? Nu ben ik een bang en onzeker kind, net als voor dat ik ooit aan die pillen begon.

Ik kijk naar de duinen, die groener lijken dan ooit. De zintuigen zijn zoveel sterker, de geuren, kleuren en geluiden. Dat wil ik nooit meer kwijt. Dit is écht.

Ik moet leren omgaan met de gevolgen van een vijftien jaar lange verslaving aan antidepressiva. Het is jammer dat ik juist in deze fase geen huis of structuur heb om op terug te vallen. Maar dat mag geen excuus zijn. Ik moet rustig blijven ademen. En geduldig wachten tot het ooit weer beter wordt.

In de duinen

Deel:
Facebook
Twitter
LinkedIn
Google+

Meer blogs

Maar… Ik zit samen met mijn medepatiënten in een kringetje bij de dagbehandeling van de GGZ. We hebben zojuist de weekplanning ingevuld, een formulier wa...
Koffie met Madeleine Madeleine en ik zaten vanmiddag in de Coffee Company. We dronken koffie. ‘Ik heb hier laatst een date gehad,’ zei ik. ‘Met wie?’ Ik haalde mi...
Ochtendritueel Ik heb besloten een ochtendritueel in te voeren. Dat idee komt na gisterenavond, toen ik weer eens gek werd van angst. Ook in mijn nieuwe huis hoor...
Wispelturig, maar vastbesloten Gisteren heb ik weer antidepressiva genomen. Afgelopen nacht werd ik er pijnlijk aan herinnerd hoezeer ik de laatste vijftien jaar door de Efexor verd...
Vandaag is het Pasen Ik lig in bed en staar naar het plafond. Gisteren lag ik ook zo, maar toen voelde ik me goed en nu slecht. Terwijl de situatie hetzelfde is. Waarom vo...

Geef een reactie