125

Ik zit op een bankje in de duinen. Het weer is zacht en zonnig, de vogeltjes fluiten. Een rustige omgeving, terwijl het inwendig stormt.

Sinds ik definitief besloten heb geen antidepressiva meer te nemen, voel ik me klein, bang en onbestendig.

Een fietser groet me in het voorbijgaan. Verlegen mompel ik iets terug.

Vroeger had ik zelfvertrouwen. Hoe kan dat zomaar weg zijn? Nu ben ik een bang en onzeker kind, net als voor dat ik ooit aan die pillen begon.

Ik kijk naar de duinen, die groener lijken dan ooit. De zintuigen zijn zoveel sterker, de geuren, kleuren en geluiden. Dat wil ik nooit meer kwijt. Dit is écht.

Ik moet leren omgaan met de gevolgen van een vijftien jaar lange verslaving aan antidepressiva. Het is jammer dat ik juist in deze fase geen huis of structuur heb om op terug te vallen. Maar dat mag geen excuus zijn. Ik moet rustig blijven ademen. En geduldig wachten tot het ooit weer beter wordt.

search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close