124

Gisteren heb ik weer antidepressiva genomen. Afgelopen nacht werd ik er pijnlijk aan herinnerd hoezeer ik de laatste vijftien jaar door de Efexor verdoofd ben geweest.

Het leek wel of ik aan de XTC zat. Mijn lichaam reageerde heftig. Ik deed geen oog dicht en heb voor het eerst in mijn leven een Oxazepam genomen om te kunnen slapen. Dat ging eventjes goed, maar om vier uur in de ochtend werd ik weer wakker.

Ik heb vandaag géén pil meer genomen. Deze troep wil ik niet meer. Dan maar de komende maanden of zelfs jaren pijn lijden. Alles beter dan deze drugs.

Natuurlijk had ik drie weken kunnen wachten voor het gewenste effect. Dan kan ik de dingen beter aan. Maar wat is beter? Een gedrogeerd mens dat de emoties wegdrukt en daardoor de illusie heeft het leven wel aan te kunnen? Of mezelf zijn, met alle moeite, twijfels en angsten?

Het is zonneklaar. Wat er ook gebeurt, ik ga niet terug naar die verdoving. Mijn gevoel zegt dat ik de sluier vaarwel moet zeggen.

Ik ben wispelturig, maar vastbesloten.

Advertenties
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close