Cadeautje voor Madeleine

Madeleine en ik zitten in de tuin. Ze draagt een groene zomerjurk. Om haar slanke pols heeft ze een horloge dat ik niet eerder gezien heb.

‘Mooi horloge,’ zeg ik. ‘Een dure zeker?’

Ze lacht. ‘Van Kevin gekregen, hij heeft dezelfde in mannelijke uitvoering.’

‘O, mijn God,’ kreun ik. ‘Hetzelfde horloge. Je weet wat de volgende stap is, toch?

Ze schudt haar hoofd. ‘Wat is de volgende stap?’

‘Dan kopen jullie dezelfde fiets,’ zeg ik. ‘Dan ben je voorgoed verloren. Tot het dodenrijk afgedaald.’

‘Het dodenrijk?’

‘Ja, Madeleine. Ook onder de levende mensen bevinden zich doden.’

‘Je bent gek,’ lacht ze. ‘Misschien kun je beter weer medicatie nemen.’

‘Ik heb iets voor je,’ zeg ik, kom overeind en ga het huis in.

Even later kom ik naar buiten met een boek en een handgeschreven kaartje. ‘Kijk eens,’ zeg ik en reik haar het boek aan.

Ze staart naar de kaft. ‘De weg naar vrijheid,’ spreekt ze langzaam uit. ‘De Dalai Lama.’

Vervolgens opent ze het kaartje en leest.

‘Lieve Madeleine, ik hoop dat moeilijke tijden je bespaard blijven. Dit boek kan daarbij helpen. Je hebt een hart van goud. Laat het nooit breken.’

Matthijs.’

Madeleine omhelst me. Terwijl ik haar vast heb, voel ik me warm worden. En even hoop ik dat we voor altijd zo kunnen blijven staan.

search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close