Na de date

Als ik thuis kom na de date, voel ik me leeg. Drie uur lang met een vrouw gepraat, maar zonder iets te zeggen. Ik ga op de bank liggen en sluit mijn ogen.

Ik voel prikkels en irritatie.  Te lang over niets gepraat. Waarom voel ik me daar slecht door? Over niets praten is toch wat mensen doen? En ik ben een mens.

Mijn telefoon zoemt. Een appje van Vera, waarin ze schrijft dat ze onze date gezellig vond. Hoe kan iemand het leuk vinden om drie uur lang over niets te praten?

Ik zet via YouTube het liedje ‘Empty’ op, van Ray Lamontagne.

De klanken strelen mijn oren. Met gesloten ogen waan ik me ergens ver weg, in het zuiden van de VS, Texas ofzo. Omringd door woestijn, oneindige vlakte. Verzengende hitte en een brandende zon. Ik zing en speel gitaar. Naast me zit een vrouw die op Vera lijkt, maar ze praat niet. Ze luistert naar de akkoorden die ik speel, en de sombere tekst.

Will I always feel this way?

So empty, so estranged.

Ik open mijn ogen. Waarom ben ik zo raar? Waarom kan ik niet genieten van een drankje met een vrouw en over tv series en werk praten? En over kinderen, waar ze na haar tweede glas rosé over begon. Ze wil er twee, een jongen en een meisje.

Hoe kan ik ooit gelukkig worden als ik dergelijke gesprekken niet kan verdragen? De wereld waarin ik leef draait om werk, kinderen en tv series. Ik zucht en sluit mijn ogen.

Will I always feel this way?

So empty, so estranged.

search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close