118

Ik bevind me nog steeds op het terras met Vera. De zon schijnt fel en brandt op mijn gezicht

We drinken ons tweede kopje koffie. Vera vertelt een relatie van vijf jaar achter de rug te hebben. Ze is een paar maanden vrijgezel, en sindsdien heeft ze één date gehad.

‘Was hij leuk?’ vraag ik.

‘Nee, een loser,’ antwoordt ze met een vies gezicht.

‘Wat is volgens jou een loser?’

‘Iemand die zijn leven niet op orde heeft.’

‘Waarom moet iemand zijn leven op orde hebben?’

Vera kijkt me aan alsof ik de domste vraag ooit gesteld heb. ‘Dat is toch logisch,’ zegt ze. ‘Een man moet iets te bieden hebben.’

Ik wrijf over mijn kin terwijl ik Vera in de ogen kijk. Mooie ogen. Groen. Een tikkeltje mysterieus. Uiterlijk misleidt. Deze vrouw is verre van mysterieus. Deze vrouw is… tja, wat is ze eigenlijk?

‘Vertel mij eens,’ zeg ik. ‘Wat moet een man jou bieden?’

‘Liefde,’ zegt Vera. ‘Geborgenheid en veiligheid.’

‘Aha. Ik begrijp het. Je wilt een man die voor jou kan zorgen. Voor jou en later voor de kinderen eventueel. Daar is niet alleen liefde voor nodig maar ook eh… een financiële basis?’

Vera knikt. ‘Het gaat natuurlijk niet om het geld. Maar gewoon om iemand die zijn leven op de rails heeft.’

‘Uiteraard,’ glimlach ik. ‘Bij mij zit je goed. Ik heb een prima baan. Een vast contract en een goed salaris. Met liefde alleen koop je niets. Toch?’

Ze giechelt. ‘Inderdaad. We snappen elkaar. Leuk!’

Ik voel een lichtelijke onrust in mijn maag. Zou het door deze vrouw komen? Of heb ik iets verkeerd gegeten?

‘We snappen elkaar inderdaad,’ zeg ik terwijl ik opsta. ‘Excuseer me. Ik ga even naar het toilet.’

Even later zit ik op de wc. Ik denk aan een manier om van Vera af te komen. Stiekem weglopen? Nee, dat gaat te ver. Vroeger had ik geen moeite om een vrouw de waarheid te zeggen. Maar nu voel ik angst. Zou dat komen doordat ik geen antidepressiva meer slik? Misschien iets om volgende keer met de huisarts te bespreken. Of met de psycholoog. Of met allebei.

Ik was mijn handen en ga terug naar het terras, waar Vera druk aan het typen is op haar telefoon. Waarschijnlijk appt ze een vriendin, om door te geven dat ze een leuke date heeft. Die leuke date ben ik.

‘Zo,’ zeg ik terwijl ik ga zitten. ‘Wat een gezellig terras is dit!’

Vera  lacht naar me. ‘Ja. Het favoriete terras van mij en m’n vriendinnen. Zullen we nog een drankje doen? Ik heb trek in een glas koude rosé. Of is het nog te vroeg?’

Ik haal mijn schouders op. ‘Voor verdoving is het nooit te vroeg. Ik neem een halve liter bier.’

‘Gezellig!’ zegt Vera en ze kijkt om zich heen, op zoek naar de bediening.

search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close