115

Ik zit in de tuin. De zon brand op m’n gezicht. Vannacht goed geslapen, ik voel me zalig. Voorlopig geen antidepressiva, was de conclusie na het gesprek met de huisarts. Enerzijds ben ik bang dat de klachten zullen aanhouden. Anderzijds ben ik nog altijd vrij van antidepressiva.

Wat zou het geweldig zijn als de tijd de wonden heelt. Ik zal er alles aan doen de tijd een handje te helpen. Ik ben weer ingetrokken bij mijn moeder, om de overlast te vermijden. Elke dag zal ik een strandwandeling maken van een paar uur. Op vaste tijden opstaan en naar bed en gezond eten. In combinatie met het zonnige voorjaar moet het me lukken.

Nu ik mij relaxt voel, kan ik relativeren. Wat maakt het eigenlijk uit dat mijn leven een chaos is? Over een jaar of vijftig is alles voorbij. Zal ik op mijn sterfbed spijt hebben van het feit dat ik geen materiële voorspoed heb gekend? Ik denk het niet. Dat soort zaken zijn dan niet meer relevant. En eigenlijk zouden ze dat nu ook niet moeten zijn. Een huis is ook maar een huis.

Ik steek een sigaret op en neem een slokje koffie. De zon, koffie en een sigaret, een heerlijke combinatie.

Het is grappig dat ik me zo chill voel, terwijl ik nog altijd dezelfde zorgen heb. Ze zijn naar de achtergrond gedrukt. Hoe dat kan? Geen idee. Sommige dingen moet je niet willen begrijpen. Laat het de zon zijn, de blauwe lucht, de warmte op m’n huid.

Op mijn telefoon zet ik een liedje van The Eagles op.  ‘Piecefull easy feeling.’

En ik lach.

search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close