112

Ik ben terug naar huis gegaan. Ik denk dat mijn toestand alleen kan verbeteren als ik de moeilijkheden onderga. In de avond heb ik voetbal gekeken, intussen de herrie van de bovenbuurman verdragend. Mijn buik en hart begonnen te gloeien, te branden. Een gemene pijn waardoor mijn adem stokte.

Bij veel mensen zit angst weggestopt onder het ego. Als dit ego wegvalt, zoals bij mij, blijft angst over. Vervolgens moet je die existentiële angst overwinnen.

Als ik nu de herrie van de bovenbuurman hoor, en de daarop volgende paniekreactie van mijn lichaam, probeer ik niet te verlangen naar een ander huis. Ik probeer niet te vluchten. In plaats daarvan doe ik het tegenovergestelde. Ik vertel mezelf dat dit eeuwig zo zal doorgaan. Dan worden de gevoelens nog veel sterker, tot aan het brandende gevoel aan toe. Vervolgens hou ik mezelf voor dat de reactie van mijn lichaam overdreven is. Met mijn laatste restje verstand, zeg ik tegen de emoties dat zij niet de baas zijn.

Ik hou mezelf voor dat zolang ik geen einde aan mijn leven maak en gewoon blijf ademen, ik over een bepaalde tijd vrij van pijn ben. God wil mij vormen tot iemand waar ik nog geen idee van heb. Omdat ik hierin geloof, blijf ik doorgaan. Hopelijk kan ik over een poosje zeggen dat het de moeite waard was.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close