Comeback

Ik zoek werk. Vandaag heb ik besloten weer in de hulpverlening te gaan werken. Ik ga solliciteren met mijn SPH diploma en ervaring in de psychiatrie.

Lange tijd heb ik het uitgesteld. Waarom? Ik ben nogal kritisch op de psychiatrie en vond het niet stroken met mijn geweten om ergens te werken waar ik bedenkingen bij heb. Althans, dat was wat ik mijzelf wijsmaakte. Maar ik ben erachter gekomen dat de ware reden angst is.

Want er zijn zoveel kritische mensen in de psychiatrie en hulpverlening, en waarom werken zij wel en ik niet?

De angst die eronder lag was veel bepalender dat mijn rationele overwegingen. Als ik de angsten kan overwinnen ben ik een hele goede aanwinst voor de psychiatrie. Ik heb ervaring in het werkveld en persoonlijk, met cliënten en collega’s kon ik altijd goed opschieten.

Dat ik soms té betrokken ben is een valkuil, maar die is net als angst te hanteren. De tijd van excuses is voorbij. Waarom zou ik blijven vluchten in werkloosheid en af en toe een sollicitatie op baantjes die me volledig koud laten, productiewerk en plantenkweker, wat een onzin.

De laatste keer dat ik in de psychiatrie werkte was als ervaringswerker bij de GGZ. Na een half jaar vertelde ik mijn teamleider het niet aan te kunnen. Toen al zei mijn teamleider dat hij het niet snapte omdat iedereen vond dat ik het goed deed. Ik vertelde hem liever in de groenvoorziening te werken en hij zei dat het misschien een vlucht was.

Inmiddels weet ik dat hij gelijk had. Het was inderdaad een vlucht. Want waarom kon ik het niet aan? Puur omdat ik confrontaties met collega’s uit de weg ging en nauwelijks een kritisch geluid durfde te laten horen. Door die angst vond ik het werk niet meer leuk, het kwam puur door de angst. Als ik de angst had overwonnen, was ik nu nog altijd ervaringswerker geweest.

Vervolgens begon de ellende qua huisvesting en mijn gang naar de bijstand. Ik vluchtte in schrijven, een veilige bezigheid waar ik geen angsten had. En ik maakte mezelf wijs dat ik schrijver zou worden, ik heb zelfs een boek geschreven.

Maar dat boek was geen realiteit, ik verzon een roman en nu ik het teruglees vind ik het slecht geschreven. De uitgeverij heeft het afgewezen en volkomen terecht. Wat ik voel als ik de tekst lees is een gefrustreerde ziel die té graag wil laten zien hoe goed hij kan schrijven.

Terwijl ik toen nog helemaal niet goed kon schrijven. Nu pas, na anderhalf jaar, begint het ergens op te lijken.

Maar schrijven blijft een vlucht, een vlucht die geen moer oplevert, terwijl ik geld moet verdienen en doen wat ik werkelijk wil, namelijk mensen helpen die net als ik lijden aan het leven.

Ik ben met gemiddeld een acht als eindcijfer afgestudeerd aan het hbo SPH, en verder heb ik de ervaringen, dus wat houdt me nu eigenlijk tegen?

Angst, maar die angst kan ik aan, ik weet dondersgoed hoe ik met die emotie moet omgaan. Dus heb ik geen excuus om langs de zijlijn te blijven staan.

En daarom ga ik nu Googelen op SPH vacatures. De psychiatrie, verslavingszorg, ervaringswerker in herstelgerichte zorginstellingen, dat soort dingen.

Voorbij de angst, terug naar deelnemen aan de maatschappij met m’n diploma en kwaliteiten in de hand.

Ik hoop maar dat mensen die mijn blog lezen dat niet als reden voor afwijzing zien. Ik heb erover gedacht de hele blog te verwijderen omdat personeelsfunctionarissen anders hun bedenkingen zullen hebben.

Maar aan de andere kant, dit ben ik, en als ik aangenomen wordt zal ik nog steeds diegene zijn. Dat mijn comeback mag slagen!

Ik zoek werkLees ook: Vandaag is het Pasen

Deel:
Facebook
Twitter
LinkedIn
Google+

Meer blogs

Vrouwen op Tinder De vrouwen op Tinder zijn behoorlijk saai. Ze vragen steeds dezelfde dingen. ‘Hoe is je dag?’ Of: ‘Heb je een leuke avond?’ Of: ‘Ga je nog wat leuk...
Democratie is gevaarlijk De democratie moet verdwijnen. Dat bijna iedereen kiesrecht heeft, is een slechte zaak. Zolang er democratie is, zal het bergafwaarts gaan met de w...
Vervolg van date twee met Madeleine Madeleine praatte over iets wat haar als kind overkomen is. Een valpartij in een zwembad waarbij ze al haar tanden had gebroken. ‘Gelukkig waren he...
Avondwinkel Gisteren was ik in de avondwinkel om sigaretten te kopen. Voor me stond een naar alcohol stinkende vrouw. Ze was aan het schreeuwen tegen de eigenaar ...
De nieuwe GGZ Ik zit erover te denken een nieuwe GGZ op te richten. Het tempo waarmee de huidige verandert van ‘etiket-plak-organisatie’ naar leverancier van herste...

Geef een reactie