Dwars door de angst heen

Vanochtend had ik afgesproken met mijn juf van groep vijf van de basisschool. Zij woont nog in het dorp waar ik ben opgegroeid en tot mijn veertiende woonde.

We zijn door het dorp gewandeld en toen we bij de oude basisschool kwamen, stroomden de tranen over mijn wangen. Ik dacht: Waarom ben ik hier ooit weggerukt? Waarom heeft mijn levenspad zo’n harde wending genomen?

Vervolgens gingen we op een bankje zitten, en terwijl mijn oude juf me omhelsde, werd ik overspoeld door emotie.

Toen ik even later terug naar huis reed, vroeg ik me af hoe ik ooit weer een zuiver en beschermd leven kan krijgen. Ik maakte de balans op, want ik leef nu drie maanden zonder alcohol en antidepressiva. En sinds een paar weken zonder huis, waardoor ik mij hulpeloos voel. In schematherapie noemde ze die gemoedstoestand ‘het kwetsbare kind.’ Hoe kom ik daaruit?

Als ik volwassen mensen zie die sterk en zelfverzekerd overkomen, ben ik jaloers. Ik vraag me af waar ze de kracht vandaan halen. Het lijkt alsof ik de vaardigheden mis om net als hen te worden.

De afgelopen nachten lig ik voortdurend wakker en richt de angst zich op van alles en nog wat. Ik heb mij nooit eerder zo slap en klein gevoeld. Toch lijkt het alsof een bepaalde kracht mij voortsleept. Want ondanks dat ik mij zo kwetsbaar voel, loop ik toch een uitzendbureau binnen om te solliciteren. Ik blijf sporten en gezond eten.

Het weer hanteren van oude afweermechanismes en verdovingen lijkt geen optie. De drang om te daten, drinken en feesten voel ik niet meer. Die drang is verdwenen als sneeuw voor de zon. Mijn illusoire identiteit is afgebroken. Nu ben ik een bang kind dat bij het minste geringste moet huilen.

Zojuist toen ik mediteerde, zag ik mijn vroegere woonplaats voor me. De school, de kerk, de rust. Al die dingen die ik vroeger saai vond, lijken nu het ideale leven.

Ik wil een normaal mens worden, met een huis, baan, vrouw en een leven in rust. Dat heb ik nooit eerder gewild. Dat is nieuw.

Heeft God mij in deze situatie geduwd? Word ik gedwongen mijzelf opnieuw vorm te geven? Laat hij daarom de ellende op mij uitstorten? Is de pijn die ik voel een soort veranderpijn?

Het is alsof ik opnieuw ben geboren. Teruggeworpen tot het kind dat ik ooit was. Met een belangrijk verschil: ik ben geen kind meer. Hoe kan ik in hemelsnaam de stabiele volwassen man worden die ik voor ogen heb? Hoe kan ik opnieuw het leven het hoofd bieden, zonder de afweermechanismes die twintig jaar lang mijn persoonlijkheid gevormd hebben? Kan ik mij oprichten?

Morgen heb ik een sollicitatiegesprek. Ik denk dat een baan mij zelfvertrouwen kan geven. Maar dan moet het me wel lukken, anders bevestigt het mijn onkunde.  Ik moét slagen. Dwars door de angst heen.

BasisschoolLees ook: Ik ga een boek schrijven

Deel:
Facebook
Twitter
LinkedIn
Google+

Meer blogs

Aanbod van drugsdealer Drie jaar geleden heb ik voor het laatst cocaïne gesnoven. De dealer van toen, stuurt me nog steeds berichtjes. Terwijl ik al meerdere keren heb ge...
Privé berichten Linkedin Sinds ik bezig ben met bloggen, krijg ik via Linkedin veel privé berichten. Sommige berichten zijn ondersteunend, anderen kritisch. Dat is allemaal...
Werknemers zijn slaven Alle werknemers zijn slaven. Men krijgt tegenwoordig misschien geen zweepslagen, maar verder is er weinig verschil met vroeger. Omdat mensen niet a...
Gezwets en gezwam coaching Werk jij minimaal twintig uur in de week? Heb je een partner en/of kinderen? Zou jij jezelf een geslaagd lid van de maatschappij noemen? Voel je je ge...
Vincent van Gogh Veel mensen vragen waarom ik schilderijen van Vincent van Gogh onder mijn teksten plaats. In deze blog geef ik twee redenen. Ten eerste zijn manier...