De zee

Na de date rijd ik naar de kust. Ik parkeer de auto, en wandel door de duinen naar het strand. Daar ga ik in het zand zitten, met mijn blik op de zee gericht.

Het valt me op hoe bruin het water is. Ik heb ooit gelezen dat de Noordzee een van de schoonste zeeën ter wereld is. Toch heb ik liever een blauwe zee, zoals in Aruba. Niet dat ik daar ooit geweest ben, maar voor de grap kijk ik soms op internet en doe alsof ik geld heb. Dan bekijk ik de duurste vakanties, met foto’s van een blauwe oceaan en prachtige resorts.

Aruba, daar wilde ik ooit wonen. Een villa aan het strand. Met zwembad van waar je uitkijkt over zee. Dat lijkt me tof.

Ik probeer een sigaret op te steken maar het vlammetje waait steeds uit. Ik kijk om me heen. Het strand is verlaten. Een uitgestrekte vlakte. Zoveel ruimte. Waarom kan ik hier geen huis laten bouwen?

Na een aantal pogingen krijg ik de sigaret aan. De aanhouder wint, maar niet altijd. Stel je wilt iets bereiken en werkt je daarvoor een leven lang uit de naad. Dan baal je flink als het niet lukt.

Ik tuit mijn lippen en blaas de rook in ronde wolkjes uit, tenminste, dat probeer ik, maar de razende wind verhindert het.

Terwijl ik naar de golven kijk, denk ik aan de vrouw van de date. Misschien heb ik haar beledigd door eerlijk te zeggen wat ik dacht. Zou liegen in sommige gevallen beter zijn?

Mijn sigaret is op. Ik kijk om me heen, nog steeds geen mens te bekennen. Ik overweeg te gaan schreeuwen, gewoon omdat het kan. Maar wat heeft het voor zin? Hoe hard we ook schreeuwen in het leven, we zullen niet gehoord worden.

Ik kom overeind en loop naar de zee. Ik trek mijn schoenen en sokken uit, rol mijn broekspijpen op en ga tot de enkels in het water staan.

De geur van de zee dringt mijn neusgaten binnen. Kon ik hier maar voor altijd blijven. In de natuur, die nooit oordeelt.

Ik loop verder de zee in, tot m’n knieën, en staar naar de horizon. In gedachten verschijnen beelden uit mijn leven. Ik zie mezelf als vrolijk kind vol van verwachtingen en dromen. Vervolgens als onzekere puber, verslaafde, psychiatrisch patiënt en nu in de bijstand. Zonder huis.

Ik hoor het geruis van de wind en de zee. En ik begin te huilen.

search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close