Bakkie koffie via Tinder

Omdat ik mij vanochtend verveelde, heb ik ingelogd op Tinder.

Charmant als ik soms ben, had ik snel beet. Een vrouw van drieënveertig vroeg of ik koffie met haar wilde drinken.

Ze was lelijk als de nacht. Mager, met dun kortgeknipt piekhaar en een scheve neus.

Maar ik dacht: een verzetje op zijn tijd houdt de geest scherp, anders zit ik maar thuis. Dus ging ik akkoord voor een ontmoeting in een nabij gelegen koffietentje.

Even later zat ze tegenover me en glimlachte breed. Ze vroeg alle standaard vragen, en ik gaf netjes antwoord.

Toen ik zei werkloos te zijn, trok ze verbaasd een wenkbrauw op en informeerde hoe dat kon. ‘Er is toch werk zat voor een jonge gezonde vent,’ zei ze.

‘Och,’ zei ik terwijl ik naar haar neus staarde, die in het echt nog schever was dan op de foto’s. ‘Misschien oog ik jong en gezond, maar eigenlijk ben ik een probleemgeval.’

‘Wat bedoel je?’ vroeg ze. ‘Maak je een grapje?’

‘Nee,’ zei ik. ‘Serieus. Ik duld geen autoriteit, een baas komt me na een half uur mijn neus uit, en dan word ik opstandig. Vervolgens verlies ik het plezier, krijg een hekel aan collega’s, mezelf en de hele wereld.’

‘Jeetje,’ zei ze. ‘Wat is je plan voor de toekomst?’

Ik trok een verveeld gezicht en vroeg of we het ergens anders over konden hebben. Ik zei dat ik voor mijn plezier date, en niet om een saai gesprek te voeren.

Dat vond ze niet leuk, ze keek me afkeurend aan. Om haar tegemoet te komen vroeg ik naar haar werk. Ze ratelde een poosje over haar baan als begeleidster in een instelling voor verstandelijk beperkten.

Toen ze vroeg of ik nog een kopje koffie wilde, zei ik: ‘Nee, sorry, ik kan beter gaan. We hebben geen klik.’

‘O,’ zei ze. ‘Dat heb je snel geconcludeerd.’

Ik knikte en vervolgens viel er een stilte.

‘Ben je altijd zo bot?’ vroeg ze tenslotte.

Ik hief mijn handen in een schuldbewust gebaar. ‘Ja, ik ben een boer. Weliswaar zonder koeien of land, maar toch een boer. Ik vond het leuk, dat wil zeggen het ritje hier naartoe en de spanning van een nieuw persoon ontmoeten. We hebben een kopje koffie gedronken en nu is het tijd om te gaan. Zo gaat dat in het leven, teleurstelling na teleurstelling, en zo blijven we zoeken tot we ooit de ware tegenkomen, wat meestal niet gebeurt.’

Ze schudde haar hoofd.

‘Vind jij wel dat we een klik hebben?’ vroeg ik.

Ze haalde haar schouders op. ‘Dat weet ik nooit meteen.’

‘Tien seconden is voor mij genoeg,’ zei ik.

‘Ligt het aan mijn uiterlijk?’ vroeg ze.

‘Nou, nee, niet direct. Ik bedoel, je bent niet bepaald moeders mooiste, maar daar gaat het niet om. Het uiterlijk is secundair, een lelijke vrouw kan alsnog verdomd aantrekkelijk zijn als ze uitstraling heeft of…’

‘Wil je zeggen dat ik geen uitstraling heb?’ onderbrak ze me.

Ik lachte. ‘Je hebt wel uitstraling maar ik vind het niet boeiend. Waarom vraag je dat allemaal? Accepteer gewoon dat we geen klik hebben.’

‘Je kent me niet eens,’ zei ze.

Ik stak mijn hand op. ‘Hou op, alsjeblieft. Wat wil je van me? Dat ik ondanks dat ik geen klik voel alsnog een paar keer met je afspreek om je een kans te geven?’

‘Laat maar,’ zei ze, kwam overeind en keek naar het meisje van de bediening die meteen toesnelde. ‘Ik wil afrekenen,’ zei ze nors.

Het meisje keek even vlug naar mij. Ik knipoogde. Vervolgens haalde ik mijn portemonnee tevoorschijn, stond op en reikte de vrouw vijf euro aan.

Ze griste het biljet uit mijn handen zonder me aan te kijken, gaf geld aan het meisje, en beende met driftige passen het etablissement uit.

Het meisje staarde me verbijsterd aan.

‘Het was een Tinder date,’ verklaarde ik.

Toen zette ze grote ogen op. ‘Hadden jullie ruzie?’

Ik haalde mijn schouders op. ‘Er was geen klik.’

‘Vreselijk,’ zei het meisje.

‘Och,’  zei ik terwijl ik mijn jas aantrok. ‘De zoektocht naar ware liefde gaat nu eenmaal niet over rozen.’

TinderLees ook: Madeleine gelooft in mij

Deel:
Facebook
Twitter
LinkedIn
Google+

Meer blogs

Waar blijft de opstand? Arme mensen laten zich buitensluiten door de rijken. Ze zijn als kinderen op een schoolplein die er niet bij horen. Soms vragen de armoedzaaiers vo...
Voorbij het verdriet Madeleine was gisteren bij me. Ze vertelde dat haar verkering uit is. Ze was heel verdrietig. Ik heb haar een beetje opgevrolijkt door te zeggen dat e...
Kinderen worden zwervers Ik slenterde over het voetpad waarlangs een oude vrouw op een bankje zat. Ik bleef staan. Ze was een zwerver, die niets bezat, behalve de vervuilde kl...
Bedankt! Een half jaar geleden heb ik via mijn blog contact gehad met Dick Trubendorffer, de directeur van ‘Trubendorffer, hulp bij verslaving.’ We hebben g...
Nieuwe Tinder ervaring Ik had vandaag een vreemde Tinder ervaring. Vanochtend heb ik Tinder weer eens gedownload. Vanmiddag had ik al meteen een match! Ik was helemaal bl...

Geef een reactie