100

Er kwam een e-mail binnen van een kennis, met een link naar de website van een christelijke leefgemeenschap.

Het is geen klooster, maar een soort studiecentrum. Ze bieden de mogelijkheid daar te leven, alledaagse werkzaamheden te verrichten en je bezig te houden met geloofsvragen.

Mm, dacht ik, dat is interessant. Ik pakte mijn telefoon en belde.

Een vrouw nam op, en vroeg wat ze voor mij kon doen.

‘Ik wil een paar maanden bij jullie leven.’.

‘Wat leuk,’ zei ze. ‘Je bent welkom.’

‘Oké,’ lachte ik, verbaasd dat het zo makkelijk ging. ‘Hebben jullie geen voorwaarden?’

‘Nee, niet echt. Behalve dat je hier graag wilt zijn.’

‘Cool,’ zei ik. ‘Momenteel is mijn leven een beetje een puinhoop en ik heb behoefte aan rust.’

‘Wanneer wil je komen?’ vroeg ze. ‘Negen mei begint de zomertermijn. Die duurt drie maanden.’

‘Eh… oké,’ zei ik. ‘Negen mei is prima. Moet ik nog een e-mail sturen ofzo?’

‘Dat kun je voor de zekerheid doen. Maar in principe ben je welkom.’

‘Wauw, bedankt. Tot dan!’

Tjonge, dat ging nog eens soepel. Drie maanden weg van de wereld. Ik begon spontaan te fluiten.

search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close