Avond en ochtend met Madeleine

Ik zat bij Madeleine thuis in een leunstoel, en zij tegenover me op de bank. Ze sprak over de afgelopen week op kantoor. Een collega was ziek geworden en Madeleine had taken overgenomen. Taken die haar niet bevielen. Ze was geïrriteerd. Omdat ik vermoedde dat het belangrijk voor haar was, luisterde ik aandachtig. Met gefronste wenkbrauwen knikte ik veelbetekenend, en zei een aantal keer dat ik het begreep.

De kern van het verhaal was zonneklaar, maar inmiddels was Madeleine afgedwaald in overbodige details. Ze is een lieve meid, maar zoals de meeste mensen heeft ze geen zelfkennis. Daarom benoemt ze allerlei onzinnige bijzaken.

Na een poosje was ik het zat. ‘Wat is nou precies het probleem?’

Ze zuchtte. ‘Een collega is ziek, en…’

Ik stak mijn hand op. ‘Dat heb je al gezegd. Hou even je mond en probeer bij de gevoelens stil te staan.’

Ze trok haar wenkbrauwen op. ‘Wat bedoel je?’

‘Je bent door iets geraakt. Maar in plaats van al die details te vertellen, kun je beter een uurtje mediteren. Probeer het eens, straks als ik weg ben. Dan zul je zien wat ik bedoel.’

‘Kun je het niet gewoon zeggen?’

Ik kwam overeind en ging naast haar op de bank zitten. Ik sloeg mijn arm om haar heen. ‘Je moet het zelf ontdekken, Madeleine. Anders kom je nooit tot inzicht.’

Ze lachte en legde haar hoofd tegen mijn borst. ‘Ga jij me therapie geven?’

‘Ja, als je dat wilt. Voor jou doe ik alles. We kunnen een vriendenprijsje afspreken, honderd euro per uur.’

‘Fuck you.’

‘Dat mag ook,’ zei ik maar voegde er snel aan toe: ‘O nee. Je hebt een vriend.’

‘Nou en,’ zei ze. ‘Hij hoeft het niet te weten.’

‘Ik zet alles online,’ zei ik.

Ze haalde haar schouders op. ‘In je blogs heet ik Madeleine. Mijn naam is nep en bovendien wordt die onzin van jou toch niet serieus genomen.’

Ik kneep in haar zij. ‘Een beetje respect voor de zalvende literatuur van Gezwets en gezwam.’

‘Je bent vreselijk,’ zei ze.

En toen, terwijl ze zo bij me lag, en ik haar warmte voelde en haar geur rook, kon het me niets meer schelen. Vriendschap, relatie, scharrel, het waren alleen maar naampjes. En ik zoende haar.

De volgende ochtend lagen we naast elkaar in bed. Ik staarde naar het plafond.

‘Je vindt me nu zeker een slecht mens?’ zei Madeleine.

‘Ach,’ zei ik. ‘Maak je niet druk. Iedereen gaat vreemd.’

Denk je?’

‘Nou, niet iedereen. Maar het gebeurt veel. Het probleem is dat mensen relaties beginnen om verkeerde redenen.’

‘Leg uit.’

‘Mensen kunnen het leven in hun eentje niet aan. Uit angst voor eenzaamheid beginnen ze relaties. Dat is natuurlijk een fout motief. Mag ik trouwens roken in bed?’

‘Nee.’

Ik zuchtte. ‘Je ontzegt iemand zijn eerste levensbehoefte. Heb je geen empathie?’

‘Ga maar op het balkon staan.’

‘Het regent.’

‘Je bent toch geen mietje?’

‘Jawel,’ zei ik, ‘ik ben een zacht en kwetsbaar persoon.’

‘Je zegt het met trots.’

Ik knikte. ‘De kwetsbaarheid van een diamant is geen zwakte, maar een kostbare eigenschap.’

Ze lachte. ‘Mooi gezegd. Hoe kom je daarop?’

‘Boeken lezen,’ zei ik. ‘Je moet het eens proberen.’

‘Lezen is saai.’

‘Jij bent niet te genezen,’ lachte ik, en stapte uit bed. Ik kleedde me aan en slenterde richting het aangrenzende balkon. Voordat ik naar buiten stapte, vroeg ik aan Madeleine hoe laat het ontbijt klaar zou staan.

‘Maak je eigen ontbijt,’ zei ze.

‘Dat is de taak van een vrouw.’

Ze gooide een kussen, maar ik deed snel de deur dicht en betrad het balkon.

Ik ging bij de reling staan en keek uit over de regenachtige straat. Ik stak een sigaret op en inhaleerde diep. Toen richtte ik mijn blik op de hemel. En ik bedankte God.

54847-f_0766Lees ook: Bakkie koffie via Tinder

Deel:
Facebook
Twitter
LinkedIn
Google+

Meer blogs

De vrouw van Linkedin ( deel 2 ) Nog altijd zat ik in de kroeg tegenover de vrouw van Linkedin. Ze had net verteld wat ze allemaal doet op haar werk. Het was behoorlijk saai. Wat i...
Het komt allemaal door de hersenen Gisteren had ik een discussie die losbarstte nadat ik zei: ‘Voor mijn prestaties wil ik niet geprezen worden, en voor mijn falen niet vervloekt. Niets...
Leegte Het is donker in de kamer. De gordijnen zijn open zodat ik vanuit mijn leunstoel naar buiten kan staren. Ik heb net gerookt. Mijn ongeveer honderdste ...
In het park Ik heb in het park geslapen. Vannacht om drie uur werd ik wakker. Het was koud in mijn korte broek. Ik had me slecht voorbereid. Opnieuw in slaap vall...
Lang leve de maatschappij! Een groep mensen leeft ergens samen. Om dit soepel te laten verlopen hebben zij regels bedacht, zowel geschreven als ongeschreven. Als iemand een g...