Omgaan met pijn

Momenteel ga ik door een emotionele achtbaan die ik niet eerder heb meegemaakt. Zonder antidepressiva voel ik me ontheemd en kwetsbaar. De existentiële angst wordt versterkt door een huis waar ik mij onveilig voel. Het maakt de afkick en herstel lastig.

Mijn arrogantie over het omgaan met psychisch leed ( ik dacht wel te weten hoe dat moest ) wordt de grond ingeboord. Het is alsof God zijn macht laat zien, en me bewust maakt van de pijn die Hij elk moment op een mens kan laten neerdalen.

God vraagt om geloof. Hij wil mij vormen tot iemand waar ik zelf nog geen idee van heb. En juist nu ik geen uitweg zie, moet ik geloof houden.

Gisterenochtend werd ik in paniek wakker door het gebonk bij de bovenbuurman. Pijnlijke steken in mijn borststreek. Ik ging naar buiten om in het park te wandelen. Na een half uur was de pijn weg, maar de angst om weer naar huis te gaan bleef. Ik ging op een bankje zitten, sloot mijn ogen, en vroeg God om hulp bij een rustige basis vinden, van waaruit ik aan herstel kan werken.

Thuis heb ik mijn bokshandschoenen aangetrokken en ben gaan schaduwboksen, net zo lang tot ik buiten adem was en kletsnat van het zweet. Daarna heb ik op de vloer sit-ups gedaan. Na een stuk of vijftig begon het pijn te doen, en vervolgens heb ik er nog eens tachtig gedaan, terwijl ik mezelf inbeeldde dat de fysieke pijn symbool stond voor de geestelijke.

Pijn kan een week duren, een maand of zelfs een jaar, maar uiteindelijk gaat het voorbij.

Emotionele achtbaanLees ook: Bangmakerij door hulpverleners

Deel:
Facebook
Twitter
LinkedIn
Google+

Meer blogs

Dilemma Door mijn blog kan ik geen werk krijgen. Ik heb nu een paar keer gesolliciteerd en steeds hadden ze bedenkingen naar aanleiding van mijn blog. Nu t...
Afgelopen week Ik heb de afgelopen week mn huis geschilderd. Geschreven heb ik weinig. Ik ben onzeker over het schrijven. Soms bedenk ik iets en schrijf ik erover ma...
Werknemers zijn slaven Alle werknemers zijn slaven. Men krijgt tegenwoordig misschien geen zweepslagen, maar verder is er weinig verschil met vroeger. Omdat mensen niet a...
Ik toon berouw Mijn vorige blog ging over hondenpoep. Drie kleine drollen in de aarde. Geen mens die zich daar druk om maakt, dacht ik. Een verkeerde inschatting. Be...
Afbouwen van antidepressiva Vandaag ben ik begonnen met het afbouwen van antidepressiva. Mijn eerste depressie was toen ik achttien was. Ik kon niet meer slapen en eten. Ik wi...

Geef een reactie