93

Momenteel ga ik door een emotionele achtbaan die ik niet eerder heb meegemaakt. Zonder antidepressiva voel ik me ontheemd en kwetsbaar. De existentiële angst wordt versterkt door een huis waar ik mij onveilig voel. Het maakt de afkick en herstel lastig.

Mijn arrogantie over het omgaan met psychisch leed ( ik dacht wel te weten hoe dat moest ) wordt de grond ingeboord. Het is alsof God zijn macht laat zien, en me bewust maakt van de pijn die Hij elk moment op een mens kan laten neerdalen.

God vraagt om geloof. Hij wil mij vormen tot iemand waar ik zelf nog geen idee van heb. En juist nu ik geen uitweg zie, moet ik geloof houden.

Gisterenochtend werd ik in paniek wakker door het gebonk bij de bovenbuurman. Pijnlijke steken in mijn borststreek. Ik ging naar buiten om in het park te wandelen. Na een half uur was de pijn weg, maar de angst om weer naar huis te gaan bleef. Ik ging op een bankje zitten, sloot mijn ogen, en vroeg God om hulp bij een rustige basis vinden, van waaruit ik aan herstel kan werken.

Thuis heb ik mijn bokshandschoenen aangetrokken en ben gaan schaduwboksen, net zo lang tot ik buiten adem was en kletsnat van het zweet. Daarna heb ik op de vloer sit-ups gedaan. Na een stuk of vijftig begon het pijn te doen, en vervolgens heb ik er nog eens tachtig gedaan, terwijl ik mezelf inbeeldde dat de fysieke pijn symbool stond voor de geestelijke.

Pijn kan een week duren, een maand of zelfs een jaar, maar uiteindelijk gaat het voorbij.

Advertenties
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close