Boksen

Sinds twee jaar doe ik aan boksen. Ik zit bij een leuke vereniging, niet teveel macho gedrag maar gewoon gezellig. Boksen is hard werken. ‘Je zit niet op korfbal!’ roept de trainer vaak.

Ik weeg 105 kilo en ben twee meter lang. Mijn techniek is goed en ik sla hard.

Soms mag ik ook de ring in. Dat vind ik prachtig. Dan mag je voluit beuken. Het moment voordat ik de ring instap ben ik vaak bang. Dat vind ik leuk want ik hou van angsten overwinnen.

Als de ronde begint heb ik geen angst meer en wil ik alleen maar winnen. Soms krijg ik harde klappen. Knock out ben ik nog niet gegaan maar wel een keer duizelig geworden en sterretjes gezien. En ik heb andere mannen bloedneuzen en blauwe ogen geslagen. Prachtig vind ik dat. Als iemand een volgende training naar je toekomt en lachend laat zien dat hij een blauw oog heeft als resultaat van een rondje in de ring.

Ik ben 33 en dat is wat oud om nog een wedstrijd te gaan doen. Toch lijkt het me mooi. Een echte uitdaging. Ik zie boksen als symbool voor het leven. Als je in de ring klappen krijgt en pijn lijdt, denk je soms écht niet meer verder te kunnen. Maar juist dan moet je doorgaan en nog harder werken. Dat is in het leven precies zo. Wat ons ook overkomt, hoeveel klappen of tegenslagen we ook krijgen, als we volhouden zullen we overwinnen.

search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close