Voetstappen

Ik zat op een bankje aan het water in het park.  Ik haalde mijn telefoon tevoorschijn en logde in op Tinder. Naar zo’n twintig vrouwen stuurde ik: ‘Zin om vanavond af te spreken?’

Profielen lees ik zo weinig mogelijk. Woorden zeggen me niets. Ik koester een diepgeworteld wantrouwen tegen wat mensen beweren. Dieren, die geloof ik, aan de schoonheid van een ondergaande zon twijfel ik geen moment, maar mensen… ach, elk woord van hun lippen is gelogen.

Mijn telefoon zoemde. Een vrouw vroeg of ik altijd zo snel ben met afspreken, en zei eerst een poosje te willen chatten. Ik zuchtte. Ik kan een maand lang met haar chatten en mij voordoen als een ambitieuze en stabiele man. Ze zal van een koude kermis thuiskomen.

Ik kwam overeind en liep richting huis. Voor een boom bleef ik staan. Hij zag er treurig uit. De kale takken straalden wanhoop uit. ‘Geef toch op,’ leken die te zeggen. Het bruin van de stam kleurde scherp. Is het een teken van geestesziekte als je de kleuren zo scherp ziet? Zou Vincent van Gogh de kleuren ook zo scherp hebben gezien? Ik schudde de gedachte van me af en liep verder.

Terwijl ik naar mijn voeten keek die op het pad terechtkwamen, dacht ik aan dat beroemde gedicht ‘Voetstappen in het zand’. Het gaat over iemand die terugblikt op zijn leven. Hij ziet één paar voetstappen in het zand, terwijl God belooft had altijd bij hem te blijven. ‘Heer,’ vraagt hij, ‘Hoe komt het dat juist op mijn moeilijkste momenten, ik maar één paar voetstappen zie staan. God antwoordde: ‘Omdat juist op je moeilijkste momenten, ik jou gedragen heb.’

Dat ieder mens het ooit mag bevatten.

search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close