Kracht en toekomst

Ik ben een week vrij van antidepressiva, de drugs die ik vijftien jaar heb ingenomen. De eerste dagen waren lastig, duizelingen en nog wat verschijnselen, maar die zijn verdwenen.

Het is alsof ik weer contact heb met mijzelf, en daardoor kan handelen naar wat goed is voor lichaam en geest. Dit vergt de nodige discipline. Waar voorheen de drugs mij verdoofde zodat ik bepaalde zaken in het leven aankon ( dacht aan te kunnen ) is de leugen nu voorbij.

Lichaam en geest eisen dat ik voor hen opkom, dus voor mijzelf opkom. Dit betekent dat ik per situatie moet kijken wat goed voelt. Omdat ik dat niet gewend ben, is het hard werken.

Echter, het basis gevoel is vele malen prettiger, en dat is de harmonie waaruit ik verdere beslissingen neem. De kracht tot het nemen van die beslissingen is groter geworden, omdat ik weer voel wat goed is en niet.

De spookverhalen van angstige mensen die mij al die jaren aan de drugs hebben gehouden, bleken niets meer te zijn dan angst voor afkickverschijnselen.

Drie keer is het de afgelopen week heftig geweest, en telkens heb ik dezelfde methode toegepast. Plat op mijn rug liggen met de armen langs het lichaam en de handpalmen omhoog. De timer op een uur. De sombere gedachtes versterkte ik door ze erger te maken, en daardoor opkomende gevoelens observeerde ik rustig.

Wat hierin belangrijk is, beste mensen, als jullie zelf ooit willen stoppen met drugs, is dat je niet in paniek raakt. Je bent niét je gevoelens. Ze zijn er wel, afkomstig van het emotionele brein vertellen ze dat er gevaar heerst. Maar onthoud: Er is geen reëel gevaar.

Veel mensen durven niet te mediteren ( ze gebruiken vaak het excuus dat het zweverig is, of dat het niet bij hun past ). Dit is weerstand tegen pijn. Mediteren, plat op je rug liggen en gevoelens toelaten, is het minst zweverige wat een mens kan doen.

Het afkicken is eenvoudig als je pijn durft te lijden. Als je dat niet durft, kun je beter blijven gebruiken. Maar let wel, psychische energie kan misschien tijdelijk worden verdrongen, het verdwijnt nooit. Het uit zich op andere manieren, dwangmatigheden, angsten, neurotische trekjes et cetera.

Nog een opvallende verandering: Voorheen moest ik voor het slapengaan altijd mediteren omdat ik anders slecht in slaap kon komen. Dat is niet meer nodig. Ik dacht altijd: ik slaap slecht door de ellende in mijn leven. Maar wat blijkt, die ellende zat in twee capsules die ik elke ochtend innam.

Nu het zo makkelijk is gebleken na vijftien jaar gebruik in een paar weken af te kicken, ervaar ik behalve bevrijding ook verontwaardiging. Hoe kan het dat artsen, psychiaters, psychologen mij nooit hebben gemotiveerd tot afkicken? Hoeveel mensen gebruiken om dezelfde reden, en worden daarmee gedrogeerd zonder dat zij weten dat stoppen eenvoudig is als je bereidt bent wat pijn te lijden?

Is het niet strafbaar dat ik totaal niet ben voorgelicht? Kan ik hiermee naar een rechter? Niet omdat ik een schadevergoeding wil, maar om andere mensen te redden die gedrogeerd worden.

De behandelaars zullen met onderzoeken komen dat veel mensen baat hebben bij antidepressiva. Ja, ik heb ook baat bij drugs zolang ik niet aan de ware oorzaken van mijn problemen werk. Rechtvaardigt dat het drogeren van zoveel mensen?

De behandelaars vertellen zonder het uit te spreken: Pak vooral niet de echte oorzaken van je problemen aan, maar neem een pilletje en je kan weer door met de baan die eigenlijk niet goed voor je is. Of je kan je partner weer verdragen die je allang had moeten verlaten. Met pilletjes kun je veel situaties aan die slecht voor je zijn.

De behandelaars zeggen: ‘Maar de patiënten slikken niet alleen antidepressiva, zij hebben ook therapie.’ En ik zeg: ‘Hoe kan therapie helpen als je gedrogeerd bent en van daaruit beslissingen neemt? Hoe kan therapie helpen als lichaam en geest reageren vanuit vergiftiging?’

Beste mensen, ik ben God dankbaar vrij te zijn. Ik heb gebeden om kracht en inzicht en beide gekregen. Graag zou ik in de toekomst een praktijk beginnen waarin ik mensen leer hoe zij van die troep afkomen. Ik kan hen leren hoe te mediteren. En dan bedoel ik écht mediteren, niet met die halfzachte mindfulness apps waarin een zwoele stem zegt dat je met volle aandacht je veters moet strikken.

Ik bedoel: leren hoe je écht pijn kunt verdragen. Ik heb een SPH diploma en een coaching opleiding gedaan. Maar die suffe papiertjes stellen niets voor. Wat ik weet heb ik buiten enige opleiding om geleerd.

Beste lezers, hiermee komt het hoofdstuk antidepressiva ten einde. Het gezwets en gezwam is voorbij. De ellende heeft lang genoeg geduurd.

Als je momenteel nog gebruikt, en je wilt er vanaf, ga de strijd aan. Omarm het lijden, integreer de pijn als onderdeel van het leven. Stop met vluchten, neem de volle verantwoordelijkheid.

Wees gedreven, bid voor kracht en geloof in jezelf. Daar is de waarheid. Daar is de ware vreugde. Klop en de deur zal open gaan. Zoek en je zult vinden.

God bless!

search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close