Beauty and the beast

Donderdagavond was ik met Madeleine in de kroeg. Ik dronk thee en zij witte wijn. Ik keek naar haar gezicht en realiseerde me hoe knap ze is, zeker voor iemand zoals ik. Zij the beauty, ik het beest.

‘Goed van je hoor,’ zei the beauty terwijl ze een slokje nam. ‘Al een maand niet gedronken?’

‘Ja, en vijf dagen geen antidepressiva.’

‘Helemaal niets meer? Bouw je dan niet te snel af?’

Ik zuchtte. ‘Jullie mensen zijn allemaal hetzelfde. Als het me lukt van die troep af te komen, is het ondanks mijn medemens, en zeker niet dankzij.’

‘Aansteller.’

‘Het is de waarheid. Mensen leven in zonde, het zijn zelf-verdovers en ze willen dat een ander dat ook blijft.’

‘In zonde nog wel… Toe maar.’

‘Jij niet hoor,’ zei ik. ‘Jij bent een goed mens. En vooral heel knap. Mag ik een foto van je op mijn site plaatsen?’

Ze schudde haar hoofd. ‘Ik dacht het niet. Maar vertel, waarom vind je het slikken van medicatie zondig?’

‘Madeleine, alsjeblieft, hou erover op. Dit gaat niet over gewone medicatie. Dit gaat over drugs van de gifmengers die zich psychiaters noemen.’

‘Waarom geef je zo af op psychiaters? Dat is vermoeiend.’

‘Omdat zij de as van het kwaad zijn. Niet de mensen, maar hun functie in de maatschappij.’

‘Je hebt zelf ook begeleiding van een psychiater, toch? Zal hij leuk vinden.’

‘Het is een zij en ze leest mijn blogs ook. Het is een psychiater met zelfkennis, dus ze is het grotendeels met me eens. Madeleine, geloof me, mijn oordeel over het vak psychiater komt voort uit jarenlang onderzoek.’

‘Leg uit.’

‘Nee, vergeet het maar. Ik wil niet lullig zijn, maar weet je hoelang en hoeveel ik gelezen heb en gemediteerd voordat ik tot deze inzichten kwam? Het heeft geen zin dat uit te leggen aan eh…iemand als jij.’

‘Wat bedoel je daar nou weer mee?’

‘Je bent een stabiele vrouw die zelden een storm heeft meegemaakt. Daarbij lees je nauwelijks, en bij het woord mediteren trek je een vies gezicht. Ik veroordeel dat niet, wees blij dat je zo simpel bent. Alleen is het vermoeiend om diepere inzichten even snel uit te leggen.’

‘Oké. Maar waarom schrijf je er dan over? Wil je de lezers niet uitleggen wat je bedoeld?’

‘Mensen overtuig je niet met woorden. Stel dat iemand tegen mij, toen ik achttien was en dacht dat de psychiater deskundige artsen waren, stel dat iemand toen tegen mij had verteld wat ik nu weet. Dan had ik het niet geloofd. Woorden kunnen niet overbrengen wat jarenlange toewijding vergt.

Neem nu iemand als de Dalai Lama. Die man legt dingen heel duidelijk en helder uit, geen speld tussen te krijgen. Veel mensen in het westen lezen zijn werk. En wat doen ze ermee? Helemaal niets. Omdat ze niet toegewijd zijn. Ze willen iets uitgelegd krijgen maar hebben niet de kracht zelf op zoek te gaan. En alleen door het zelf te doen kom je tot inzichten. Ze denken bij de Dalai Lama, ach, die lieve empathische man. Wat ze niet willen weten is hoeveel jaren extreme discipline, toewijding aan meditatie en onthouding van geneugten een persoonlijkheid als die van de Dalai Lama vormt.

‘Maar toch schrijf je erover. Waarom doe je dat dan?’

‘Omdat er ook mensen zijn die aan zichzelf werken en die wel op een dieper niveau nadenken. Al is het maar vijf procent van de mensen, dan is het toch leuk om daarvoor te schrijven. Zij zullen dingen herkennen en denken: Mooi dat hij zo gek is dat allemaal op te schrijven. Zelf durf ik het niet te zeggen want ik heb een baan en het gepeupel leest mee en oordeelt. Maar als zo’n dwaas het leuk vind erover te bloggen, dan is dat prima.’

Ik hief mijn armen. ‘Daar doe ik het voor, Madeleine. En bovenal omdat ik graag dingen opschrijf. Vroeger deed ik dat in een dagboek en nu online. En om op je vraag over psychiaters terug te komen. Waarom zij de as van het kwaad zijn ga ik niet vertellen, want dat zul je niet snappen, maar het is wel mijn overtuiging. En aangezien niemand anders vraagtekens lijkt te zetten bij hun macht, is het mijn verantwoording dat wel te doen. God beoordeelt ieder mens naar zijn daden.

Nu ik eenmaal die inzichten heb gekregen, kan ik dat niet laten liggen. God heeft mij emotioneel flink laten lijden in dit leven. Dat is niet voor niets. Hij heeft gewild dat ik op zelfonderzoek ging, jarenlang mediteerde en elke filosofie en religie bestudeerde. Hij heeft gewild dat ik na ongeveer 10 jaar tot de ontdekking kwam dat 80 procent van de filosofen en religies alleen bestaan omwille van de macht van mensen.

God heeft mij het onderscheid leren zien. Dat heb ik allemaal gekregen. Het is geen optie er niets mee te doen. Als God het wil, laat hij mij de woorden uitspugen. En dat gebeurd. Snap je?’

Madeleine keek fronsend en toen lachte ze. ‘Je bent echt heel apart.’

‘Trouwens,’ zei ik, ging staan, hief mijn arm en wees op mijn oksel. ‘Geen zweetplek. Goed hé? Dat komt doordat ik met die drugs getopt ben.’

‘O… dat is wel fijn.’

‘Ja. En gisteren ben ik bij een AA bijeenkomst geweest en ik was super zenuwachtig. Maar geen druppeltje zweet.’

‘Hoe was de bijeenkomst?’

‘Gezellig, maar verder geen commentaar. Het is anoniem dus daar kan ik niets over kwijt.’

‘Maar zo vaak dronk je toch niet?’

‘Nee, nee, inderdaad. Ik hield het de laatste tijd goed onder controle. Maar de verslaving zit in mijn ziel. Beter gezegd, God heeft mij gevoelig gemaakt voor verleiding door het kwaad. En het kwaad is niet alleen alcohol.’

‘Drugs?’ vroeg Madeleine met opgetrokken wenkbrauwen.

‘Ja, maar ook mooie vrouwen,’ zei ik met een knipoog. ‘En verder zit het kwaad van de verleiding in alles wat je je maar kunt bedenken. Alles wat je kunt doen zodat je niets voelt is een verwijdering van God, ingezet door het kwaad.’

‘Als ik me slecht voel,’ zei ze, ‘ga ik chocola eten.’

‘Op kleinere schaal is dat precies hetzelfde,’ zei ik. ‘Maar aan je figuur te zien is het nog niet zo problematisch. Toch is de essentie hetzelfde. Voor Eva was een appel te verleidelijk, voor jou chocola. Voor mij waren het verschillende dingen. Het gaat erom dat middelen of bezigheden die jouw valse vreugde verschaffen, namelijk vreugde vanuit genot, dat die middelen of bezigheden je weghalen bij de ware vreugde, die in God is, die alleen bereikt kan worden door onthouding van geneugten.’

‘Maar dan mag je straks nergens meer van genieten?’

‘Ik denk niet dat ik dat zal bereiken. Maar het is wel het hoogst haalbare. Augustinus heeft dat daadwerkelijk in de praktijk gebracht, ken je hem?’

Ze schudde haar hoofd.

‘Dan moet je de Belijdenissen eens lezen, zijn belangrijkste werk. Je zal zien wat ik bedoel. Augustinus was ook iemand die alleen maar van de geneugten des levens hield, maar intussen voerde hij ook een geestelijke strijd. Op zijn 33e is hij bekeerd door een wonder, waarvan je door de manier waarop hij het beschrijft, weet dat het echt is gebeurd.

Daarbij is hij een briljante filosoof die qua intelligentie, diepgang en inzicht de moderne wetenschappers nog altijd versteld doet staan. Augustinus ging de strijd aan. Uitvoerig beschrijft hij over hoe de zonde kan binnensluipen in de kleinste dingen. Daarbij legt hij uit hoe de Bijbel niet letterlijk genomen dient te worden maar puur metaforisch, en hoe diep de schijnbaar simpele verhalen verweven zijn met de geestelijke strijd des levens. Je moet de Belijdenissen gewoon lezen. Zul je het doen?’

‘Eh… nee.’

Ik lachte. ‘Zoals ik al zei, iedereen is bedoeld voor iets. Als jij geen aandrang voelt tot verdere ontplooiing, betekent het dat je goed zit. Dan ben je al waar je zijn moet.’

‘Dankje, Matthijs. Mafkees.’

Ik staarde een poosje naar haar gezicht, de hoge jukbeenderen, de lange wimpers, de fijne vorm van haar mond. ‘Weet je dat jij ook een verleidster bent? Gewoon door hoe je eruit ziet. Dat is gezien waar we het net over hadden misschien géén compliment. Maar in de simpele volksmond wel. En zo bedoel ik het. Als compliment.’

Madeleine schoot in de lach. ‘De simpele volksmond… Jij bent echt gek.’

‘Och, het volk noemt dat graag gek. Of narcistisch. Of gezwets en gezwam. Het volk heeft allerlei woordjes voor wat men niet kan verklaren. En uiteindelijk is niets te verklaren dus kun je nagaan hoeveel onnodige woordjes er zijn. Stel je voor dat elk mens voortaan gewoon zijn mond zou houden? Dat zou fantastisch zijn.’

‘Hou nou maar op,’ zei Madeleine die haar wijnglas leegdronk. ‘Als ik jou was zou ik dit gesprek niet op je site zetten. Dat gaat je lezers kosten.’

Ik haalde mijn schouders op. ‘Als ik een massa lezers zou willen, had ik wel gezegd hoe fijn en mooi alles is en hoe aardig de mensen zijn. Dan had ik beweerd dat de maatschappij fantastisch is en dat een baan en een gezin het hoogst haalbare zijn. Nee. Dat moeten we niet hebben. God ziet alles. Leugens worden keihard afgestraft.’

‘Hou nu je mond maar,’ zei Madeleine en ze stond op. ‘Zullen we gaan?’

‘Naar jou?’

Ze knikte en pakte haar portemonnee maar ik zei: ‘Nee, nee. Doe weg. Ik trakteer.’

‘Zo, zo, kan het eraf?’

‘Hee, niet zo cynisch. Ik heb maar zeven euro per dag te besteden. Wacht maar tot ik ooit rijk ben. Dan betaal ik alles voor iedereen, ik deel elke cent, let op mijn woorden. Geld is niets Madeleine, helemaal niets.’

‘Betaal nou maar,’ zei ze terwijl ze in mijn zij kneep.

‘Auw. Dat doet zeer.’

‘Aansteller,’ lachte ze.

‘Valt best mee,’ zei ik, deed mijn borst vooruit en zei met zware stem: ‘Ik ben behoorlijk stoer, meissie, check mijn borstspieren, 100 kilo met bankdrukken.’

Vervolgens liep ik naar de bar om te betalen. Ik bedacht me dat ik al een paar uur geen ontwenningsverschijnselen had gevoeld. En een glimlach verscheen.

Lees ook: Hindernissen op Tinder

Deel:
Facebook
Twitter
LinkedIn
Google+

Meer blogs

Schoonmaken Zojuist kwam mijn bovenbuurman langs, een vluchteling uit Sudan. Hij zei dat zijn huis plakkerig was geworden nadat hij had schoongemaakt. ‘Waarmee...
Positief zijn! Iemand vertelde me vandaag dat ik wat positiever moet worden. Misschien is dat waar. Ik vraag me voortdurend af wat mijn probleem is. Ben ik ooit s...
Ruzie op werk Vandaag heb ik weer hard gewerkt. Toen ik dozen aan het sorteren was, kwam een kale man op me aflopen. Hij keek boos en begon te schreeuwen. Maar h...
Psychiatrisch verpleegkundige Gisteren schreef ik over psychiaters die drugs voorschrijven aan kinderen. Zoals altijd als ik kritisch ben op de psychiatrie, slaan de hulpverleners ...
Zwarte Piet Ik was als kind heel racistisch. Weet je hoe dat komt? Door Zwarte Piet. Als mijn vriendjes en ik hem zagen, zeiden we tegen elkaar: 'Daar heb je w...

Geef een reactie