53

Ik ben drie dagen clean van de antidepressiva, en ervaar verschijnselen zoals oorsuizen, ‘brainzaps’, griepachtige gevoelens en huilbuien.

Mensen zeggen dat ik te snel ga en op moet passen. Hun angstige twijfels slaan over op mijzelf. Maar dat is fout.

Waar ben ik bang voor? Ik snap de pijn vermijdende mensen niet. Waarom durft men de pijn niet op zich te laten drukken? Hoeveel mensen slikken allerlei soorten troep omdat zij zichzelf niet kunnen verdragen?

Veel pijn vermijdende mensen betreden de hoogste functies, zij strijden aan het front van de maatschappij, maar de strijd met zichzelf gaan zij niet aan. De boeddhisten noemen dit actieve luiheid. Want alles wat mensen in de westerse wereld doen, is alleen maar een vlucht voor zichzelf. Dat deze vlucht geld en aanzien oplevert in de maatschappij, versterkt de dwaling.

Wanneer ik pijn verdoof en vermijd, blijf ik een kleinzerig mens. Mijn ziel zal niet groeien. Het leven wordt daarmee leeg en zinloos. Zolang ik door verdoving en vermijding leef, ben ik eigenlijk al dood.

Het is makkelijk positief te zijn als je in een goede fase zit. Als je een leuke baan hebt, gezonde relaties en financiële zekerheid. Het is eenvoudig om dan sterk en positief te zijn. De echte uitdaging komt wanneer je gebroken bent.

Beste mensen, zoals ik eerder een groot filosoof citeerde: Geluk en ongeluk zijn tweelingen, die samen opgroeien, of, zoals bij de meeste mensen, samen klein blijven.

Wees krachtig. Vermijdt geen pijn maar zie het als een metgezel, op weg naar ontplooiing van de ziel. Ga die weg. Borst vooruit, kin omhoog.

Verschuil u niet achter prestaties in de maatschappij, want zij hebben geen waarde. Het werkelijke vertrouwen komt voort uit de geestelijke strijd.

Mijn dagschema ziet er als volgt uit. In de ochtend een uur meditatie. Vervolgens hardlopen en in de middag krachttraining.

Met verdriet en huilbuien ga ik als volgt om. Ik zet sombere klassieke muziek op en bekijk foto’s waar ik als kind blij en onbezorgd opsta. Dat maakt veel tranen los. Zo versterk ik de gevoelens in plaats van te vermijden.

Ik eet voornamelijk broccoli, spinazie, biefstuk, zalm, makreel, fruit en volkoren rijst.

Bij negatieve mensen die praten vanuit angst en vermijding blijf ik uit de buurt. De zwakte van deze klein gelovigen is besmettelijk.

‘Heb je begeleiding van een deskundige?’ vraagt men. Ja, een psychiater, en godzijdank één die weet dat ontwenning tijdelijk is en die geloof heeft in de menselijke kracht.

Als u zelf de wens heeft het leven zonder antidepressiva of welke drugs dan ook aan te gaan… doe het!

Ga door de pijn heen en het licht zal ooit weer schijnen. Het is voor mij niet makkelijk praten want ik zie dat licht nog niet, sterker nog, ik zie geen hand voor ogen. Maar terwijl ik mij in het duister begeef, blijf ik geloven.

Houd moed, beste mensen. En bovenal…geloof.

search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close