Koffie met Madeleine

We zaten vanmiddag in de Coffee Company. Madeleine droeg een zwarte strakke trui die ik heel mooi vond ( ze leest mijn blogs ).

‘Ik heb hier laatst een date gehad,’ zei ik.

‘Met wie?’

Ik haalde mijn schouders op. ‘Een vrouw.’

‘En?’

‘Ze was niet mijn type.’

‘Ben ik dat wel?’

‘Nou, nee. Maar je bent een goed mens. En je ruikt lekker. Wel jammer dat je niet wil darten.’

Ze zuchtte. ‘Jij met je darten. Ik word al depressief als ik ernaar kijk.’

‘Je snapt het niet Madeleine, het is een kunst. Darters komen misschien sullig over, maar we moeten deze edele sport op waarde schatten.’

‘Je bent gek.’

Ik knikte. ‘Dat is mij eerder verteld, ook door mensen die ervoor gestudeerd hebben. Trouwens, heb je mijn blog gelezen vandaag?’

Ze schudde nee.

‘Mijn manuscript is afgewezen.’

‘O jeetje. Dat is vervelend. En nu?’

‘Ik overweeg zelfmoord.’

Ze keek me boos aan. ‘Dat is geen leuke humor, Matthijs.’

‘Madeleine,’ zei ik. ‘Ik respecteer je mening, maar als vrouw kun jij onmogelijke bepalen wat leuke humor is.’

‘Pardon?’ zei ze, quasi gekwetst. ‘Er zijn heus wel vrouwen met humor.’

‘Wie dan?’

Ze lachte. ‘Tja, dat weet ik ook niet. Maar wij zijn weer beter in andere dingen.’

‘Absoluut,’ stemde ik in. ‘Vrouwen zijn het sterke geslacht.’

‘Vind je dat echt?’

‘Yep. Jullie zijn niet voor niets de hele geschiedenis onderdrukt. Mannen weten heus wel dat vrouwen gevaarlijk zijn.’

‘Zijn we gevaarlijk?’

‘Ja. Uitgekookt. Mannen zie je van mijlenver aankomen. Maar vrouwen, pfoe, daar moet je geen ruzie mee hebben.’

‘Ervaring mee?’

‘Ik heb op de klantenservice gewerkt in een team met veel vrouwen. Ze deden altijd aardig tegen elkaar. Maar als ze dan met andere vrouwen waren, kraakten ze elkaar meedogenloos af. Tegen mij waren ze altijd wel lief. Ik ben ongevaarlijk en dat wisten ze.’

‘Dus dat we veel roddelen maakt ons tot het sterke geslacht?’ vroeg ze.

‘Nee, dat hebben jullie te danken aan een hogere emotionele intelligentie. Door onderdrukking zijn jullie klein gehouden, maar de onderdrukking neemt af. Geef het nog 100 jaar, en vrouwen maken de dienst uit. In andere landen duurt het misschien nog duizend jaar, maar vroeg of laat zal het overal gebeuren. Een nieuw tijdperk breekt aan. Ik heb trouwens met de laatste verkiezingen op een vrouw gestemd. Marianne Thiemen.’

Madeleine lachte. ‘Meneer de vleeseter heeft op Marianne Thieme gestemd.’

‘Ja, mooi he? Op de dag van de verkiezingen heb ik 3 kippenbouten gegeten. Heerlijk. Maar daar gaat het niet om. Ze heeft hele goede eh… punten.’

‘Sukkel.’

‘En jij dan?’ vroeg ik. ‘De VVD zeker?’

‘Klopt.’

‘Oké, oké. Moet kunnen. Ik vind Mark Rutte ook wel cool, zo’n echte gladjanus. Het volk trapt toch overal in. Prachtig is dat.’

Ik stond op. ‘Zullen we naar mij gaan? Dan kunnen we darten.’

‘Ik wil best mee, maar we gaan niét darten.’

‘Ah toe. 1 potje.’

En we verlieten de koffiebar.

search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close